“We spreken liever niet meer van groen in de wijk…” Ik schrok. Op het podium stond een architecte die een nieuwbouwplan voor onze wijk presenteerde. In de zaal zaten een paar honderd belangstellende buurtbewoners. “Groen is veel te algemeen,” verduidelijkt ze. “We benoemen liever waar het om gaat. Lindes bijvoorbeeld, of platanen. Want die bomen zijn net zo goed bewoners van de nieuwe wijk. Ze blijven er ook langer dan de meeste mensen en we zien graag dat ze ook zo gezien worden.”
Het klonk wat bomenknuffelaarsachtig maar toen ik de woorden op me in liet zinken, overtuigden ze me wel. De boom woont in de buurt. Ik moest er aan terug denken toen ik Le Chêne ( De Eik) zag, een wonderlijke film over een enkele boom aan de rand van een meer in een groot bos. Er woont een wat nerveuze eekhoorn in, een trouw stel vlaamse gaaien en vooral een kolonie eikelboorders. Dat zijn heel kleine insecten van nog geen centimeter groot die zo weggelopen lijken uit een schilderij van Jeroen Bosch. Ze hebben een enorm lange snuit waarmee ze een gaatje in de eikel boren en er vervolgens twee eitjes in leggen. Het is een Franse film dus je krijgt de seks gewoon te zien. De eikelboorders zijn de hoofdrolspelers, als kijker volg je hun levenscyclus, maar vervolgens gebeurt er van alles rond de boom. Een stortbui dreigt het ondergrondse nest van een stel muizen onder water te zetten en ik zweer je dat is bloedspannend. Gaan ze dat overleven?
En zo leef je mee met alle dieren, alsof het je buren zijn.
Le Chêne is spectaculair gefilmd en dat zit het verhaal eigenlijk een beetje in de weg. Het gevoel van meeleven wordt nog wel eens overschaduwd door regelrechte verbazing over hoe de makers dit voor elkaar gekregen hebben. Zo is er een spectaculaire achtervolging tussen een boomvalk en een vlaamse gaai, die zich kan meten met elke race uit de Fast & Furious serie. De opname van die ene scène van nog geen anderhalve minuut kostte al 15 dagen.
Er wordt in Le Chêne geen woord gesproken, er is geen enkele uitleg. Dat vergroot de beleving maar roept ook vragen op. Ik weet gelukkig voldoende van de natuur om vrijwel ieder dier te kunnen herkennen en ben op de hoogte van hun levenswijze maar ik weet niet of dat voor alle kijkers geldt. Die herkenbaarheid is ook een charme van de film. Vrijwel ieder dier dat je ziet komt ook in Nederland voor, het zou zich ook op de Veluwe kunnen afspelen. Geen woorden, geen uitleg maar het verhaal vertelt zichzelf.
De volgende keer kijk ik toch anders om me heen als ik door het bos loop. Vooral naar de bomen. We kunnen niet zonder ze. Blij dat ze in mijn wijk komen wonen. Nu nog eekhoorns.
Ik bekeek Le Chêne via Sooner maar hij is geloof ik ook elders beschikbaar.
PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Doe net als meer dan tweeduizend andere lezers en abonneer je hier gratis.