Ken je dat gevoel? Op een druk en ‘gezellig’ feest je toch alleen en eenzaam voelen, terwijl je je afvraagt hoe dat kan en tegelijkertijd niet weet hoe je er aan kunt ontsnappen? Precies dat gevoel is door Pauline Loquès knap verfilmd in Nino.
De film begint in de spreekkamer van een hospitaal. De 29-jarige Nino zit daar om de uitslag van een test te horen die bij een eerder bezoek was afgenomen, gewoon ter controle. In het ziekenhuis is een verbouwing aan de gang. Snerpende cirkelzagen, gierende boren. Je snapt wel waar dit heengaat…
De volstrekt nietsvermoedende Nino wordt onverwacht geconfronteerd met een schrikbarende diagnose. Hij heeft keelkanker, veroorzaakt door het seksueel overdraagbare papillomavirus, beter bekend als HPV. Het is vrijdag, maandag kan direct begonnen worden met de chemokuur.
Verdoofd door de slechte tijding verlaat Nino het ziekenhuis. De eenzaamheid wacht hem buiten op. De film gaat over hoe hij die drie dagen tot aan de eerste behandeling doorbrengt. Met wie deel je dergelijk nieuws en vooral ook hoe vertel je dat. Wie zijn je vrienden? Op wie kun je steunen?
De vreselijke ziekte speelt zijn dreigende rol vooral op de achtergrond terwijl Nino de uren probeert door te komen. Voeg daarbij dat hij niet de meest communicatieve persoon is. Veel van de gesprekken bestaan uit miscommunicatie, verkeerd begrepen woorden en gebaren, maar op zo’n manier dat het herkenbaar wordt. Hoe vaak voer je niet gesprekken die heel anders lopen dan je van plan was? Hoe vaak gebeurt het niet dat je heel andere dingen zegt dan je eigenlijk wilt, gewoon omdat je wordt meegesleurd in een sociale dynamiek waar je geen controle over hebt? Zie hier waar het gevoel van eenzaamheid vandaan komt.
Het mooie van Nino is dat de film zo dicht op het dagelijks leven zit. Er gebeurt niets wat jou niet zelf zou kunnen overkomen, al verhoede god het. Je voelt de onzekere toekomstgevoelens van met name millennials en Gen Z, die de laatste maanden ook oudere generaties besmetten, en je ziet dat Nino een geweldig knap en ontroerend portret is van deze tijd. Ondanks de permanent aanwezige doem is Nino zeker geen deprimerende film, integendeel. Loquès toont de schoonheid die schuilt in de onzekere kwetsbaarheid van ons bestaan, zoals de spiegeling van een fragiele dauwdruppel je bewust kan maken van de schitterende wereld.
Wat daarbij zeker helpt is dat hoofdrolspeler Théodore Pellerin zo weggelopen lijkt uit een Italiaans renaissance schilderij. Zijn even fijne als scherpe gelaatstrekken biologeren de kijker. Hij spreekt meer met zijn gezichtsuitdrukking dan met zijn mond, en niet alleen omdat hij een man van weinig woorden is. Kijk naar hem en je voelt de onrustige angst die zich van hem meester heeft gemaakt bij je opborrelen.
Nino werd bekroond met maar liefst 4 César-nominaties, waaronder voor beste debuut, overladen met andere prijzen en haalt een score van 100 procent bij Rotten Tomatoes. De film is sinds deze week online te huur. Toen de aftiteling begon verzuchtte ik ‘wat worden er toch mooie films gemaakt’. Zo zacht was ik geworden.
Iedere zondagavond mijn nieuwsbrief ontvangen met tips, ervaringen en ideeën? Abonneer je nu gratis.