La prisonnière de Bordeaux gaat op het eerste gezicht over twee vrouwen die beiden een man in de gevangenis hebben en een vriendschap aangaan. Ze hebben zeer uiteenlopende achtergronden. De oudste vrouw, Alma gespeeld door Isabelle Huppert, leeft materieel gezien een rijk leven. Ze woont in haar eentje in een villa en wacht op de vrijlating van haar man, een neuroloog die tot zes jaar cel is veroordeeld. Nee, ik verklap niet waarvoor, dat kan ik beter aan haarzelf overlaten. De ander, Mina geheten en al even indrukwekkend neergezet door Hafsia Herzi, is een moeder met twee kinderen die amper het hoofd boven water kan houden en ook nog eens wekelijks honderden kilometers moet reizen voor het bezoekuur.
Alma stelt aan Mina voor dat ze bij haar intrekt, wat ze gretig aanneemt. Je zou denken dat het vervolgens gaat over de botsing van afkomst en hoe ze elkaar vinden waarbij de culturele en klassenverschillen overbrugd worden maar nee, het verhaal neemt een andere wending.
Toen de aftiteling begon te lopen vroeg ik me af wat ik er in hemelsnaam over moest schrijven. Het verhaal is mooi maar ik heb er altijd een beetje moeite mee het verhaal van een film te vertellen. Dat blijft toch altijd als het spelen van de 7e symfonie van Beethoven op een casio-keyboard van 12,99.
Maar toch, er leek niets anders te zijn dan het mooie verhaal, het geweldige acteerwerk. Ik zou kunnen zeggen dat de film zeker een kwartier korter had gekund, dat de mannen in de film wel allemaal grote eikels zijn, dat ik achteraf het begin niet helemaal begreep maar tja…
Toen ik naar het lege scherm waar ik dit op tik staarde, en de titel nog eens naar boven haalde, viel plots het kwartje. De mannen zitten gevangen maar de vrouwen ook, ze zitten gevangen in de ellende van hun mannen, gebeurtenissen waar ze part noch deel aan hebben. Ze zijn gevangen omdat ze niet meer uit hun situatie kunnen ontsnappen. Een man in de steek laten is al moeilijk, een man die gevangen zit achterlaten is nog lastiger. Zelfs als die zich als een klootzak gedraagt en je verraden heeft.
Regisseuse Patricia Mazuy toont hoezeer mannen het leven van vrouwen belemmeren, ook als ze afwezig zijn. Althans dat is mijn feministische interpretatie. Misschien is het ook meer een buddyfilm, dat de naam voor de vrouwelijke equivalent daarvan me niet te binnen schiet en ik zelfs niet weet of die bestaat zegt eigenlijk al genoeg.
Een ding is zeker: het is ondenkbaar dat het verhaal overeind zou blijven als de rollen omgedraaid waren en het de vrouwen waren die in de cel zaten. Dan was de film zogezegd ‘ongeloofwaardig’.
Ik zag La prisonnière de Bordeaux op het festival Film by the Sea en is deze maand volgens Google ook te zien in Amsterdam en Haarlem. Volgens imdb gaat de film in februari in de bioscoop draaien.
PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Abonneer je hier gratis.