“Vakantie zonder lezen? Dat is onmogelijk,” zei de schrijfster Maud Ventura toen ze door Le Parisien werd geïnterviewd over haar vakantieplannen. Ik heb net haar debuutroman ‘Mijn man’ uit, die in 2021 binnen de kortste keren een sensatie werd.
Het is het vierde boek dat ik deze vakantie las en ik moet zeggen dat een leesvakantie wel heel erg prettig is. Het is alsof je hersenen een lange bergwandeling maken, zonder dat je er de volgende dag spierpijn van hebt. Mijn ideale vakantiemoment bestaat uit op de bank liggen lezen met de deuren open. Het klinkt misschien saai maar meer heb ik niet nodig. De boekwinkel is mijn favoriete reisbureau.
‘Mijn man’ is een thriller over een getrouwde vrouw die hevig verliefd is op haar man. Al 15 jaar. Zijn naam komt in het hele boek niet voor, dus je begrijpt dat er iets aan de hand is. Dat wordt ook wel duidelijk uit het leven dat ze beschrijft. Obsessief is in dit geval een understatement. Ze is de hele dag bezig met te denken aan haar man. Om precies te zijn 60 procent van de tijd want de hoofdpersoon registreert alles nauwkeurig. Ze gaat tot het uiterste om het haar man naar de zin te maken. Ze is een mooie vrouw en dat baart haar zorgen want schoonheid is immers vergankelijk. Wat zal haar man doen als ze niet meer zo mooi is? Als lezer heb je af en toe de neiging naar de bladzijden te schreeuwen ‘hou op!’
Om indruk op hem te maken doet ze bijvoorbeeld aan performative reading. Net voordat hij thuiskomt van zijn drukke baan gaat ze op de bank in ontspannen houding De Minnaar van Marguerite Duras zitten lezen, een boek dat ik toevallig een paar weken terug las. Dat is altijd fijn, als in een boek een boek voorkomt dat je ook gelezen hebt. Een soort reis in een reis.
Hoewel sociale media in het boek niet aan bod komen heeft de hoofdpersoon alles weg van een influencer die een gedroomd leven acteert. Inderdaad zoals bijvoorbeeld tradwives dat doen met hun ideale nepleven. Ik moest tijdens het lezen dan ook denken aan Yesteryear, de zomerhit van dit jaar over een tradwife. Dat boek is Amerikaans, ‘Mijn man’ is Frans en het verschil is veelzeggend. Yesteryear gaat vooral over populair zijn en geld verdienen, Mijn man gaat over savoir vivre, over liefde. The Guardian noteert veelzeggend in een recensie: “Voor Engelstalige lezers is er hier een extra pluspunt: de erotisch geladen spelletjes van de vertelster en haar vermogen om te schakelen tussen kilheid en ongeremde sensualiteit zijn typisch Frans.”
Dat vindt overigens ook de Duitse Die Zeit: “Een vrouw is verliefd op haar man – na vijftien jaar huwelijk, twee kinderen en de aankoop van een huis in de Parijse voorsteden. Is dat een geschikt uitgangspunt voor een roman over het huwelijk? Alleen als het een Frans huwelijk betreft. (…) Niemand heeft de burgerlijke slachthuizen van de ziel zo meedogenloos belicht als Franse kunstenaars. Nu heeft Maud Ventura een nieuwe dimensie aan deze traditie toegevoegd.“
Door de twee boeken Yesteryear en Mijn man kort na elkaar te lezen valt me weer eens op hoe Nederland wordt geïndoctrineerd met Amerikaanse opvattingen. Ik stuitte op Mijn man omdat ik bij het raadplegen van alle must read boekenlijstjes voor deze zomer voornamelijk Engelstalige titels tegenkwam. Dus zocht ik naar spraakmakende Franse boeken die vertaald zijn.
In de Nederlandse media is amper aandacht geweest voor Mijn man terwijl het naar mijn mening veel beter en intelligenter is dan Yesteryear, dat eigenlijk hetzelfde thema behandelt. Over Yesteryear hebben alle Nederlandse media het. Een eenvoudige verklaring is dat Nederlandse journalisten voor hun internationale nieuws veelal blindvaren op hun Engelstalige collega’s. Het bijbehorende wereldbeeld krijg je er ongemerkt gratis bij..
Terug naar het boek. Mijn man gaat ook over relaties. Wat voor verwachtingen hebben mensen van elkaar. In het refrein van een van mijn favoriete songs – Chelsea Hotel van Leonard Cohen – komt de frase voor:
You got away, I never once heard you say
I need you, I don’t need you
I need you, I don’t need you
And all of that jivin’ around
Van mijn broer Guillermo († 2002) leerde ik op jonge leeftijd dat alle relatieproblemen zijn terug te voeren op het zoeken naar antwoord op de vraag wie heeft wie harder nodig. “Dus daar moet je je niet mee bezighouden.” Het advies is aan de hoofdpersoon niet besteed. Het is de vraag die haar leven beheerst.
Mijn man is een thriller dus er speelt meer. Het verhaal strekt zich uit over zeven dagen en leest als een trein. Ik verslond het in weer een heerlijke vakantiedag.
Mijn man door Maud Ventura. Vertaling Henriëtte Gorthuis. 2023 Overamstel Uitgevers. 224 pagina’s.
Om minder afhankelijk te zijn van social media maak ik iedere zondag een nieuwsbrief met tips, ervaringen en ideeën. Interessant voor iedereen. Abonneer je nu gratis.