Categorie: Leven

Liefde in Parijs

Ik had dit natuurlijk op Valentijnsdag willen schrijven maar toen had ik geen tijd. Of nee, het is eigenlijk beter zo. Want Valentijnsdag, zoals we die nu kennen, is een Amerikaans importproduct waarbij liefde wordt bewezen door consumptie. En dan niet door het consumeren van de liefde zelf maar door te kopen. Want Amerikanen willen altijd alles kopen, of verkopen. Van liefde, wapens tot Groenland. 

Ik weet niet hoe het met jou zit maar mijn liefde voor Amerika is wel voorbij. Tot een paar jaar terug vond ik de VS geweldig – Yes We Can! – maar sinds Trump denk … Lees verder

Nasrdin Dchar over waar we allemaal bang voor zijn

Het onderwerp van de nieuwe theatervoorstelling van Nasrdin Dchar zit knap verborgen in de titel ‘Wat als…’ De acteur keert na vier jaar afwezigheid terug op het podium om het publiek deelgenoot te maken van wat zijn leven beheerst: angst.

Donderdagavond woonde ik in het Rotterdamse Theater Zuidplein de allereerste try out bij van het stuk waarin Nasrdin opnieuw met onbevangen, soms pijnlijke en dan weer hilarische eerlijkheid, vertelt over zijn leven en wat hem bezighoudt. In eerdere voorstellingen speelde hij zijn moeder, zijn vader en zijn echtgenote, nu maken we ook kennis met zijn kinderen en vrienden.

Wie hem … Lees verder

Duur lopen

Vrijwel ieder jaar loop ik de 1/4 marathon van Rotterdam. Maar dit jaar niet. De organisator heeft de prijzen verhoogd. Deelname kost nu 38 euro en dat leek me een beetje te veel. Noem me gerust naïef maar ik zag de marathon altijd als een sportief volksevenement, iets dat dicht aanschuurt tegen het verenigingsleven. In voetbal en wielrennen mogen dan astronomische bedragen omgaan, voor hardlopen geldt dat veel minder. Waarschijnlijk omdat het geen tv-sport is.

Lopers protesteerden in de media. Dat betrof vooral de echte marathondeelnemers. Die moesten eerst 5 euro betalen om deel te mogen nemen aan een loting. … Lees verder

Wat kwam er in 2025 terecht van mijn goede voornemens?

Vraag aan mensen hoe het met ze gaat en je krijgt de laatste tijd nogal eens een bijna verontschuldigende reactie. Iets in de trant van ‘met mij persoonlijk gaat het goed maar met de wereld niet’. Zelden wordt er een verband gelegd tussen die twee gemoedstoestanden. Niemand die denkt dat het met hen persoonlijk goed gaat omdat de wereld zo’n angstaanjagende puinhoop is.

Ik bedoel: je vindt dat het goed met je gaat ook omdat de wereld je ervan doordringt dat het veel erger kan. Dat is natuurlijk altijd zo geweest, dat jij het beter hebt dan de meeste mensen … Lees verder

Ongelijke tanden

“Ik vraag me af, wie heeft de mond uit het lichaam gehaald?” Ja, dat vroeg ik me nu ineens ook af. En iedereen in het publiek vermoed ik. We luisterden naar Didi Landman, een indrukwekkende vrouw die in Rotterdam straattandarts is. Het wil zeggen dat ze mensen helpt voor wie de tandzorg onbereikbaar is. Daklozen bijvoorbeeld. Die lopen rond met rottende tanden, ontstoken monden, helse pijnen. Niemand die hen helpt. Behalve Didi en enkele collega’s, een halve dag per week.

Didi kwam tot haar verzuchting toen ze uitlegde hoe absurd het is dat de tandzorg niet meer in het basispakket … Lees verder