Tag: Corona

Hallo corona, daar ben je weer

‘Ben jij nou ook nog steeds aan het ontkennen dat je corona hebt?’ Een spottende lach klonk door de telefoon. Ze belde om te vragen hoe het ging. Ik zei dat ik nog steeds last had van de griep die ik drie of vier weken terug had opgelopen. Spierpijn in mijn benen alsof ik een dag eerder een halve marathon had gerend. Doodop van traplopen maar ook even later plots zin om naar de sportschool te gaan. En soms weer alles ok. Zo wisselvallig allemaal. 

Daarop maakte ze haar opmerking. Duidelijk corona, zei ze. Kende ze meer gevallen dan? ‘Ach … Lees verder

Niemand hoest meer in zijn elleboog

Naast me klonk een luide hoest. Zo’n diepe, die helemaal van de bodem van de longen geschraapt lijkt te worden. Met een donker geluid, vanwege het slijm waar de hoest zich doorheen wurmt. Eindigend in het gebries van een spuugmond. Mijn irissen bewogen zich naar de uiterste hoek van mijn oogkassen zonder dat ik mijn hoofd bewoog. Niets laten merken, eerst het gevaar inschatten. Daar stond hij, keurig gekleed in van die sombere Scandinavische kleuren, van donkerbruin tot zwart. Niets bijzonders aan te zien, een onopvallend type die zijn dagen waarschijnlijk slijt op kantoor en zich hier bevrijdde van de sociale … Lees verder

De enige zekerheid die we nog hebben

We hadden elkaar lang niet gesproken en ze nodigde me uit aan haar keukentafel om de wereld en de rest van het universum door te nemen. Van de klimaatcrisis die de wintersport doet verdampen tot het dagelijks geweld op sociale media. Misschien heeft dat veel met elkaar te maken. Geef de mens een magisch communicatiemiddel en het wordt kapot gemaakt door de grootste bully’s, geef de mens een schitterende planeet en hij wordt verwoest door de meest inhaligen. Ze knikte. Zo, waren we het weer eens.

Ik had een fles alcoholvrije wijn meegenomen waar ze nieuwsgierig een slok van nam. … Lees verder

Ik voel me vreemd en weet niet wat het is

Ik wil er geen doekjes om winden maar ik kan het niet duidelijker verwoorden: ik heb de laatste tijd een enigszins onbestemd gevoel. Het is geen ernstige maar wel een vreemde stemming. Ik ben niet somber of ongelukkig, niets in die richting. Het is meer een gevoel van gemis. Ik weet alleen niet goed wat ik dan mis. En ik ben niet de enige. Wellicht herken je het.

Het besef drong door toen ik me op oudejaarsavond, in een traditie die ik van mijn vader heb overgenomen, afvroeg wat de hoogtepunten waren van het voorbije jaar. Tot mijn verrassing kon … Lees verder

Het kan altijd erger

Ineens was het er. Zondagavond, ik voelde me beroerd, alsof ik griep had. Zou het dan? Ik pakte de zelftest die al maanden lag te wachten op dit moment, zoals de blikken witte bonen in tomatensaus onverveelbaar wachten op de sirenes die ooit komen gaan. Ooit. Twee jaar terug had ik daar nooit geschreven. Ooit en nooit, het scheelt maar een letter zoals het op de zelftest maar een streepje scheelde.

Ik rekende terug. Waar had ik het opgelopen? Donderdagavond was ik naar de bioscoop geweest. The Worst Person in the World. Misschien klopte die titel meer dan ik dacht. … Lees verder