Niemand hoest meer in zijn elleboog

Naast me klonk een luide hoest. Zo’n diepe, die helemaal van de bodem van de longen geschraapt lijkt te worden. Met een donker geluid, vanwege het slijm waar de hoest zich doorheen wurmt. Eindigend in het gebries van een spuugmond. Mijn irissen bewogen zich naar de uiterste hoek van mijn oogkassen zonder dat ik mijn hoofd… Lees verderNiemand hoest meer in zijn elleboog

De enige zekerheid die we nog hebben

We hadden elkaar lang niet gesproken en ze nodigde me uit aan haar keukentafel om de wereld en de rest van het universum door te nemen. Van de klimaatcrisis die de wintersport doet verdampen tot het dagelijks geweld op sociale media. Misschien heeft dat veel met elkaar te maken. Geef de mens een magisch communicatiemiddel… Lees verderDe enige zekerheid die we nog hebben