Jaren en jaren geleden raakte m’n toenmalige vriendin haar nogal avontuurlijk ingestelde kat kwijt. Vergeefse speurtochten, affiches op lantaarnpalen, tot hij twee weken later plots bezorgd werd. In een doos, gevonden in het ruim van een schip waar alleen een dunne laag stookolie aanwezig was, vermagerd tot een niveau dat het dier voornamelijk uit botjes leek te bestaan.
De dierenarts wilde een spuitje toedienen maar redding was misschien nog mogelijk. Ik verzorgde het scharminkel thuis en moest hem voedsel toedienen. De uren verstreken al nagelbijtend. Ik opende z’n kaken, probeerde de spuit in zijn bek te stoppen en toen gebeurde het. Hij sloot zijn kaken langzaam maar met grote kracht en een slagtand drong diep in mijn wijsvinger. Ik voelde een helse pijn, kon mijn hand amper bewegen en keek de kat in zijn groene ogen. Hij wilde het leven niet opgeven maar had geen keus. Het was niet om me pijn te doen, het was een levensteken.
Het vuur in zijn irissen doofde. Ze verstarden, de glans verdween. Hij was dood. Ik heb helaas vaker de dood zien arriveren maar nu was het alsof de geest van deze kat zich meester maakte van de mijne. Zoals een hand die je schudt even onderdeel wordt van jezelf. Zelden was ik zo dichtbij een dier. En zelden zo doordrongen van wat de kracht van leven is. Alsof het zijn laatste geschenk was.
Ik moest er onwillekeurig aan denken toen ik dit weekend Kedi zag, een korte, hartverwarmende documentaire over de katten van Istanbul. Of liever gezegd over de relatie tussen inwoners en de katten. Ze zorgen voor hen, kennen hen, koesteren hen. Ze hoeven dat niet te doen, ze doen het uit liefde en als dank wordt hun eigen bestaan verrijkt. Iedereen die in de film aan het woord komt zegt verstandige, wijze dingen. Die wijsheid krijgen ze van de katten. Als dank.