Gisterochtend met een aantal Nederlandse twitteraars afgereisd naar Parijs om daar ’s middags deel te nemen aan de Nike Human Race. De route liep door het Bois de Boulogne. Dat gigantische stadspark oogde bij aankomst fijn maar bleek later killing te zijn.
De organisatie was zoals verwacht gelikt en übercool. Aan de start verschenen opvallend veel hardloopsters die er uit zagen alsof ze zo van de catwalk af kwamen en dat was soms ook inderdaad het geval.
Bovendien bleek het deelnemersveld zeer multicultureel wat het gevoel dat je deelneemt in een wereldstad nog eens versterkte. Er deden ook beroemde Franse sporters mee maar omdat ik niets weet van sport in het algemeen en al helemaal niet van Franse sporters in het bijzonder ontging dat extra cachet me geheel.
Om half drie vertrokken we met zo’n vijfduizend lopers, allemaal gehuld in een rood shirt. Dat shirt was verplicht omdat je startnummer er op stond geprint, maar vooral natuurlijk omdat het van die mooie (reclame)plaatjes maakt.
Elektrische wagentjes met daarop streeftijden fungeerden als hazen. Ik had me voorgenomen om bij het wagentje te blijven dat de afstand in 1 uur aflegde maar omdat het lopen in het begin zo lekker ging, zag ik daar na de start van af en maakte meer snelheid. Dat had ik niet moeten doen.
Het was bloedheet, tegen de dertig graden. De route liep over brede asfaltwegen die het bos doorkruisen. Dat klinkt lekker maar omdat de wegen zo breed zijn is er geen schaduw van de bomen. Het bos houdt ondertussen wel ieder zuchtje wind tegen. Het resultaat was een oven waar je zo Pain de Boulogne in kon afbakken. Mijn kop dreigde in de blakende zon uiteen te spatten. Zo voelde het althans.
Om het nog een tikkeltje zwaarder te maken bevatte de route onverwacht stevig stukken vals plat. Ik smeekte op den duur om een afdaling. En om water. Tevergeefs.
Nike had in plaats van water en natte sponzen op twee punten langs de route gezorgd voor zakjes met een kleverig, mierzoet sportdrankje dat ook nog eens lauw was. Na de eerste slok durfde ik amper verder te drinken uit vrees dat mijn lichaam zou gaan protesteren. Ik zag sommige deelnemers nietsvermoedend de inhoud over hun hoofd heen spuiten, in een poging af te koelen.
Na 5,5 kilometer rennen moest ik inhouden, toen hoorde ik ook voor het eerst sirenes. Er reden ambulances heen en weer langs de route en tegen het einde zag ik steeds vaker ingestorte lopers op de grond liggen omgeven door verzorgers. Ik pakte de snelheid weer op maar eenmaal afgeremd lukt het mij nooit meer op tempo te komen.
Ik kwam uiteindelijk na 1:10 over de finish, ruim tien minuten later dan mijn bedoeling was.
Na afloop was er een concert met onder meer een Française die in het Euro-english zong van ‘you can f*** me in the back’ wat me onwillekeurig deed denken aan die beroemde nooit uitgezonden commercial.
Toen was het mooi geweest en keerden we zoals dat hoort al twitterend terug naar Rotterdam.
CC-foto: Bonnaf