Op de terugweg van een Oudejaarsfeest stopte vannacht een man op een scooter naast me terwijl ik stond te wachten bij een rood verkeerslicht aan een druk kruispunt. Een stoere man in een bomberjack en met brede schouders. Ik keek hem aan, hij naar mij met een beetje norse wat-mot-je-blik. Ik zei gelukkig nieuwjaar!
Hij stak direct zijn hand naar me uit. Twee vreemden die elkaar spontaan de hand schudden midden in de nacht. Dat kan alleen met Oud & Nieuw of als een voetbalteam kampioen wordt. Er klonken knallen vuurwerk, auto’s raasden voorbij en een politiesirene kwam aangillen.
“Dat we dit jaar maar wat meer mogen lachen. Want dat kunnen we wel gebruiken,” zei hij met nog steeds een serieus gezicht. Ik vond het een opmerkelijke wens. Vooral ook omdat ik meteen dacht ‘ja dat wil ik ook’. Niet dat ik weinig lach maar er heerst toch alom het gevoel dat er te weinig vreugd is, teveel hardheid, zo sterk dat deze man de verzuchting uitte in een spontane wens. Tegelijk vroeg ik me af wat het zegt als dat je diepste wens is,
Ik keek even snel naar het fietserslicht, nog steeds rood en wendde me weer tot de man. “En meer groene verkeerslichten.” Hij aarzelde een moment, lachte toen zo’n lach die je lacht als je verrast bent dat je moet lachen. “Ja, graag.” Het licht sprong op groen, hij stak zijn hand op en reed weg.
Waren alle wensen maar zo makkelijk te vervullen.
cc-foto: Berend Broerse
Zo mooi kan een begroeting zijn.