Nooit geweten wat september betekent

Ik leg al jaren een paar keer per week dezelfde kilometerslange route af en nog overkomt het me met enige regelmaat dat ik ineens iets opmerk in het landschap dat me in al die honderden eerdere keren is ontgaan: een watertoren, een boerderij, een reclamebord, een nederzetting aan de horizon of iets anders in het oog  springends.

Hoe kon ik dat niet gezien hebben? Het is een vraag die een kettingreactie losmaakt en me de rest van de reis gepieker oplevert over wat ik dan allemaal nog meer niet gezien, gehoord of anderszins opgemerkt heb. Dat is toch een existentiële vrees, dat het leven aan je voorbij trekt en dat je er te weinig van meekrijgt. Daarom gaan mensen denk ik bungeejumpen, bergbeklimmen, op expeditie of op reis naar bezienswaardigheden die je eigenlijk thuis op het scherm veel beter kunt zien dan tussen de drommen lotgenoten.

Om het gevoel dat ik alles, of minstens te veel, mis in het leven een beetje te dempen, heb ik tijdens de vakantie het gebruik van social media drastisch beperkt. Want dat is zoals bekend een belangrijke oorzaak van de fomo-ziekte, de angst iets te missen. Behalve Instagram dan, daar bleef ik gewoon posten en browsen om te zien wie er nog veel fijnere vakanties hadden want je kunt nu eenmaal maar beter niet honderd procent consequent willen zijn. Voor je het weet ben je veranderd in een fundamentalist.

Bij het ontwaken op de eerste werkdag, in de zeer vroege ochtend, wierp ik weer eens een blik op Twitter en daar zag ik meteen een bericht waar ik van schrok. Precies de reactie waar het medium voor bedoeld is. In het begin werd de wereld geschokt door mededelingen als ‘ik drink koffie’ – hele columns werden er vol over geschreven – maar dat is inmiddels geëvolueerd, volgens het darwinistische recht van de schokkendste. De tweet ging niet over Trump of enig ander mogelijk einde van de wereld – dat is inmiddels het nieuwe koffiedrinken – maar over de namen van de maanden van het jaar.

Ik had er als mavo-klant nooit bij stilgestaan dat september komt van het Latijnse woord septem wat zeven betekent. Dat was al een echte wake up call op de vroege ochtend. Hoe vaak heb ik niet september gezegd of gelezen in mijn leven? Wel duizenden keren en nooit is bij me opgekomen dat het van zeven komt. Ok, ik ken geen Latijn, dat is een verklaring maar nog geen excuus.

Daar bleef het natuurlijk niet bij. September is niet de enige maand die voor een getal staat. Octo is acht, novem is negen en decem is tien. Nooit geweten! Een verzachtende omstandigheid is dat september niet de zevende maar de negende maand is, octo de tiende, enzovoort. Dus als leek zou het je ook niet opvallen. En misschien dat ze het daarom op de mavo niet vertelden. Negen is zeven, er zijn grenzen aan wat je leerlingen kunt aandoen.

Zeven is negen komt, zo legt Ten Like Nessee Now op Twitter uit, omdat een Romeinse heerser het oorspronkelijke kalenderjaar dat bestond uit tien maanden uitbreidde met twee maanden: januari en februari. Wikipedia vertelt dat hij dat deed om de winter beter te organiseren. Voor die tijd begon het nieuwe jaar in maart, wat me trouwens een veel beter tijdstip lijkt. Een nieuwe lente, een nieuw begin.

Minder geweldig aan de oude indeling is dat de Romeinse week 8 dagen telde, tenzij dat zou betekenen dat een weekend drie dagen lang is. Dat zou weer mooi zijn. Een lang weekend is dan vier dagen en zijn we eindelijk verlost van de vraag hoe lang een midweek precies is, nog zo’n kwestie die me al te vaak, te lang heeft beziggehouden.

Ik herinner me van school de ezelstrucjes om het aantal dagen van de maand te onthouden, de indeling van de seizoenen maar dit heb ik nooit geweten. Hoeveel dingen moeten er dan wel niet in het dagelijks leven zijn die ik ook niet weet? En terwijl ik dit opschrijf, bekruipt me het besef dat het me misschien wel eens verteld is, of dat ik het eerder heb gelezen maar weer ben vergeten. Dat stelt ook niet gerust. Want hoe kan het dat ik iets vergeten ben dat ik nu zo interessant vind?

Je begrijpt, dit is geen gemakkelijk leven. Misschien lijd ik wel aan agnosiofobie. Nooit van gehoord? Ha, ik nu wel!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.