Een vrouw, een zeilboot, een oceaan. Dat is zo’n beetje alles wat je ziet in Styx, een van de meest beklemmende en tegelijk hartverscheurendste films die ik de afgelopen tijd zag. Als ik zeg hartverscheurend dan denk je misschien aan romantiek maar dat zit niet in deze film. Of wel, maar dan anders dan we het uit films kennen. De romantiek van het humanisme.
De film opent met een fabelachtige scene die iedereen die wel eens op Gibraltar is geweest zal herkennen: de apen. Ik vergat destijds bij mijn bezoek het autoraam te sluiten en zal de ontmoeting met deze dieren daardoor niet licht vergeten. Wat schattig leek, bleek angstaanjagend. De scene lijkt niets te maken te hebben met het verdere verhaal en ik heb er nog lang over nagedacht wat de maker er mee bedoelde. Ik denk dat ik het weet maar ik kan er niets over zeggen want dan zeg ik wat over het verloop van de film en het is beter dat je daar niets van weet.
Je merkt het deze recensie loopt op de klippen.
Dit kan ik wel vertellen. Een ontzettend stoere vrouw zeilt in haar eentje met een jacht naar het eiland Ascension in de Atlantische Oceaan. Ik zocht na het kijken dat eilandje op. Het blijkt dat in de 18e eeuw ene Leendert Hasenbosch er als straf achtergelaten werd als een soort Robinson Crusoë. De zeeman in dienst van de VOC onderging dat lot omdat hij was veroordeeld wegens homoseksualiteit.
Van Hasenbosch zelf is nooit meer wat vernomen maar zijn dagboek dat later werd gevonden is een historisch werk dat in het Engels vertaald werd en een klassieker werd. Dat heeft trouwens niets met de film te maken want die gaat niet over het eiland.
De film gaat over vluchtelingen. Hoe je daar ook over denkt, je zult over je standpunt aan het twijfelen worden gebracht. Deze film spaart je ziel en geweten niet.
Styx moet je gewoon gaan zien.
Ik bekeek de film via iTunes maar die is ook op andere kanalen te vinden.