Tot 8000 jaar geleden, zeg zo’n 320 generaties terug, lag er tussen Nederland en Engeland geen zee maar een land waar mensen woonden: Doggerland. Toen vonden er voor de kust van Noorwegen drie grote aardverschuivingen plaats. Die leidden tot de Storegga-tsunami die Doggerland verzwolg, het waterniveau steeg als gevolg van klimaatverandering en weg was Doggerland. Om het even kort door de bocht samen te vatten.
De Noorse rampenfilm The North Sea is gebaseerd op het idee dat de catastrofe zich herhaalt. Dit keer is het niet Doggerland dat verzwolgen wordt maar worden de 350 olie- en gasplatforms op de Noordzee bedreigd. Dat is net zo spectaculair in beeld gebracht als het klinkt.
Het aardigste van de film is dat die zich voor onze deur afspeelt en een wereld toont, die van de boorplatforms op de Noordzee, waar we amper weet van hebben. Een ander fascinerend aspect is dat er veel rollen voor vrouwen zijn. Terwijl het in andere landen waarschijnlijk alleen maar mannen waren geweest, want ruige wereld. De actie die er in zit is ook de moeite waard, net als de special effects.
Minder is dat onder druk van de aardverschuivingen niet alleen de platformen schokken maar het verhaal ook nogal rammelt. Te veel clichés en voorspelbaarheid staan in de weg dat de film zo goed is als je zou wensen. De dringende boodschap die erin verpakt is verdient ook een beter script. Wel goed om een verloren avond mee te vullen.