We zijn altijd bezig met het oplossen van problemen. Dat kan ook niet anders want als je een probleem oplost dan ontstaat daardoor wel weer een nieuw probleem. Stel dat het niet zo zou zijn en dat er na het oplossen van een probleem niets meer te doen viel. Dan zou dat op den duur toch weer een probleem worden?
Ik las een stuk over de antibibliotheek, dat is de verzameling ongelezen boeken die mensen hebben en de permanente last die deze veroorzaakt. Iedereen die van papier leest kent het probleem wel. Het artikel begreep ik niet helemaal maar ik leerde dat er een Japanse term voor het fenomeen bestaat: tsundoku. Als er voor iets een Japanse term bestaat dan voelt dat altijd alsof je begrepen wordt. Dat je toch niet gek bent.
Ik weet eerlijk gezegd alleen niet of ik het probleem van tsundoku nog ken. Ik lees alles van een e-reader met een abonnement. Dus ik heb geen ongelezen boeken in traditionele zin. Als ik een boek koop omdat het niet in Kobo Plus beschikbaar is dan lees ik het meestal ook direct.
Zo’n abonnement is aantrekkelijk maar kent weer een ander nadeel. Als ik het opzeg verdwijnt mijn bibliotheek en daarmee ook alle markeringen die ik heb aangebracht. Het abonnement is daarmee een soort levenslange verplichting, zoiets als de Postcodeloterij die ik niet durf opzeggen omdat ik weet wat er dan gebeurt.
Kijk ik dan ooit in die notities? Nee. Dat is het gekke met boeken, je wilt ze bezitten ook al kijk je ze nooit meer in. Toen ik 11 jaar geleden verhuisde heb ik het grootste deel van mijn bibliotheek weggedaan. Ik heb er zelden spijt van. Wel was ik in een klap af van het tsondoku-probleem.
Ik leg in mijn ereader een lijst aan van boeken die ik wil lezen maar dat is meer bezigheidstherapie. Zoals ik bij Netflix meer tijd kwijt was aan kiezen dan aan kijken. Maar die lijst voert geen druk uit, het is een subcatalogus. Ik heb geen ongelezen boeken probleem. Sterker nog, ik heb alles wat ik wil lezen permanent onder handbereik, du moment dat ik het wil lezen, ongeacht waar ik ben. Al die boeken zijn ongelezen.
Tegenover de papieren bibliotheek staat de digitale jungle, alsof je een opslag van een oud papierhandelaar binnenloopt. Er is zoveel keus dat ik het soms niet meer weet. Ik probeer wel een soort ordening aan te brengen in wat ik lees: mannen en vrouwen afwisselen, fictie en non-fictie, zo min mogelijk Engelstalige boeken omdat die de wereld al zo beheersen. Maar als ik kijk naar wat ik lees dan is het meer alsof ik een Russische toerist ben bij een all you can eat buffet. Alles door elkaar op het bord, van toetje tot voorgerecht met nog wat snacks en snoep erbij.
Hoe kom ik daarvan los? Soms ga ik naar de boekhandel, louter om te kijken naar de stapels. Best verkocht, actueel, interessant. Om een idee te krijgen van wat er is. Hoe boeken er uitzien. Hoe dik ze zijn.
Het geeft me altijd een schuldgevoel. Want ja, ik lees digitaal. Ik draag niet bij aan de boekhandel die ik toch nodig heb.
Dat is het probleem van overvloed. Er bestaat vast een Japans woord voor.