Verliefdheid is een soort psychiatrische aandoening. Je hebt jezelf niet meer onder controle. Je kunt nergens anders meer aan denken. Je eetlust verdwijnt. Zeker als de liefde ook nog eens onbereikbaar is, of onbeantwoord.
Tegelijkertijd maakt verliefdheid, zoals een schrijver dat ooit omschreef, je tot een betere versie van jezelf. Je kunt meer, dichten bijvoorbeeld. Meestal tot je eigen verrassing. Je vindt jezelf leuker dan anders. Als je verliefd op iemand bent, ben je dat meestal ook op jezelf.
De roman Het wordt spectaculair. Beloofd van Zita Theunynck, dat me door een vriendin werd aanbevolen als het beste boek dat ze de laatste tijd las, vangt dat delirische gevoel knap. Een jonge vrouw, Anna, verliest aan het begin van het boek in de trein een setje aan haar gerichte liefdesbrieven. Een andere persoon leest ze, de brieven vormen een mysterie dat vervolgens ontrafeld wordt. De afzender, Leonard, wordt de verteller waardoor je de brieven wel gaat begrijpen maar tot het eind toch niet weet wat er precies is gebeurd. Het is in die zin een liefdesthriller.
Er staan mooie beschrijvingen van de high die verliefdheid bezorgt. Van die gesprekken waar je anders gefabriceerde drugs voor nodig hebt:
Weer was het stil. Dan zei je: ‘Voel hoe de aarde ons draagt. Maf hé? Heb je er ooit al eens bij stilgestaan hoe zwaar dat moet zijn voor de aarde? Al die mensen tegelijkertijd dragen, terwijl wij hier gewoon rustig met ons hele gewicht op haar liggen?’
En zo lagen we daar, met heel ons gewicht op de aarde.
Over de liefde zelf, als verschijnsel, wordt weinig gesproken in het boek. Dat is misschien wel verstandig, magie verdraagt zich slecht met definities.
Het is een teder boek, en tegelijkertijd wreed, mede omdat het gaat over hoe je zou willen dat het leven was, in het besef dat het nooit zo zal zijn. Naar de maan kijken, verlangen dat je daar zou wonen en weten dat het nooit gaat gebeuren. Verliefdheid is het verlangen, liefde is het besef.
Het is ook een boek over verlies, een gevoel dat als een aasgier boven verliefdheid cirkelt. Verliefd, verlies. Zelfs in de taal zit het dichter op elkaar dan je zou verwachten.
Theunynck sleurt je mee door het doolhof van emoties dat Anna en Leonard verbindt. Om te eindigen vlakbij waar het verhaal begon. Ik las het in hoog tempo uit, gretig zelfs.
PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de afgelopen week zag, las, hoorde en dacht. Fijn als je die wilt ontvangen. Abonneer je hier gratis. Dank je wel.