Een van de mooiste scènes in Revoir Paris toont een meisje dat bij een terreuraanslag haar beide ouders verloor en troost zoekt bij de waterlelies van Claude Monet in Musée de l’Orangerie. De enorme impressionistische schilderijen zijn alles wat terreur niet is. Zacht, kwetsbaar en van een eeuwige schoonheid. Helaas werd het ontroerende moment voor mij verstoord doordat een bioscoopbezoeker voor me op haar foon begon te appen. Toen ik haar vroeg haar telefoon weg te doen omdat het fel oplichtende scherm stoorde antwoordde ze ‘dan ga je toch lekker ergens anders zitten’.
Revoir Paris gaat niet over telefoonterreur maar over echte terreur. Of liever gezegd de nasleep er van. Regisseur Alice Winocour baseerde het verhaal onder meer op de ervaringen van haar broer die de aanslag op Bataclan overleefde. Die avond, 13 november 2013, vonden er nog andere aanslagen plaats, op het stadion Stade de la France en enkele restaurants.
Mia, gespeeld door de innemende Belgische actrice Virginie Efira, is een stoere Parisienne die in leren jack en jeans op haar Triumph door de stad scheurt. Ze belandt toevallig in een restaurant, schuilend voor de regen. Dan slaan terroristen toe. In koelen bloede worden de aanwezigen vermoord. Zij raakt gewond maar weet te overleven.
De film spoelt naar drie maanden later. Ze keert terug naar Parijs, na een periode van rust buiten de stad. Van de aanslag zelf weet ze zich tot haar eigen frustratie amper iets te herinneren. Ze zoekt contact met lotgenoten, een van hen beschuldigt haar ervan dat ze zich lafhartig heeft gedragen. Dat versterkt de noodzaak te achterhalen wat er gebeurd is.
Revoir Paris is een film over trauma. In de berichtgeving na aanslagen gaat het begrijpelijkerwijs altijd over de doden en de daders maar het zijn de overlevenden die er de rest van hun leven mee blijven worstelen. Wat hadden ze kunnen doen, waarom zij wel en de anderen niet? De film weet die psychologische gevolgen soms huiveringwekkend raak te brengen. Trauma kan ook een geschenk zijn, merkt iemand op in de film. Uit groot leed komt soms iets moois voort.
Toch vond ik Revoir Paris niet een erg goede film. Het verhaal gaat veel kanten uit, van relatieproblemen tot de onrechtvaardige houding tegenover migranten. Van het meisje dat troost zoekt bij Monet tot de straatvegers die de bloemen en kaarsen bij de herdenkingsplek moeten opruimen. Het is vaak niet bijster mooi gefilmd, noch heel indrukwekkend gespeeld.
Tegelijkertijd maakt dat de film misschien wel meelevender. Wat je ziet zit dicht op het echte leven van buiten de bioscoop. De hoofdpersoon merkt op een gegeven moment op dat wie je ook bent of wat je ook doet, binnen een paar seconden kan het allemaal voorbij zijn. Daar heb je niet eens terroristen voor nodig.
Heb je al een gratis abonnement op mijn exclusieve nieuwsbrief In de Week? Iedere zondagavond in je mailbox met tips en ideeën. Abonneer je hier,