Maand: januari 2024

Waar de obsessie met het vrouwenlichaam toe leidt

Ik ging op het IFFR naar Four Daughters en had geen idee wat ik ging zien, behalve dat het een Tunesische film was. Dat is in festivalbeleving ongeveer zoiets als een maaltijd in een Nepalees eethuisje, je weet niet wat het inhoudt maar het klinkt spannend. Twee uur later verliet ik compleet weggeblazen de bioscoop. Dit was niet alleen een film, dit was een regelrechte ervaring.

Door alle andere ellende die de wereld sindsdien overspoeld heeft, lijkt het alweer bijna vergeten maar zo’n tien jaar geleden zaaide de terreurbeweging Islamitische Staat niet alleen dood en verderf maar verslond ook in … Lees verder

Als de onschuld vermoord wordt

In Brazilië wonen meer Libanezen dan in Libanon. Of althans mensen met Libanese roots, zoals dat heet. Wat op zich een opmerkelijke benaming is omdat je bij wortels denkt aan iets wat onverplaatsbaar is terwijl het bij roots altijd gaat om gemigreerden. Over dat verschijnsel gaat de film Portrait of A Certain Orient die ik zaterdag op het filmfestival beleefde. Het was een echte festivalvertoning. Dat wil onder meer zeggen dat de grote zaal van Pathé 5 afgeladen zat met honderden toeschouwers, terwijl de film in het filmhuis waarschijnlijk niet meer dan een handvol bezoekers trekt en dat de aanwezige … Lees verder

Schaken in de nacht

Het is zaterdagochtend en ik ben zowel nerveus als slaperig. Dat laatste omdat ik tot diep in de nacht naar een kamer in Parijs heb gezocht. Sinds ik heb besloten mijn 1072 dagen streak op Duolingo aan te vullen met een echte cursus Frans, is het idee opgekomen om deze zomer lang in Parijs te verblijven. Ik bedoel, je moet de taal toch leren spreken en waar kan dat beter dan in de Franse hoofdstad? Nu nog wel. Straks met de Olympische Spelen wordt Engels daar net zo gangbaar als in Amsterdam en je weet dat het dan nooit meer … Lees verder

Een magisch verhaal over fascisme

Nu het fascisme overal weer oprukt en er verbijsterend weinig tegen te doen lijkt, kreeg ik trek in een roman die het leven in die tijd beschrijft. En dan doel ik niet op verhalen over de bezetting, de Holocaust of de oorlog maar het gewone leven in een wereld waar fascisten de macht hebben.

Het Ongelukskind is de vorig jaar verschenen debuutroman van Beatrice Salvioni (1995) die werd bedolven onder de lovende kritieken. Het boek, dat in 28 landen tegelijk werd uitgebracht, beschrijft de belevenissen van twee tienermeisjes in Monza, net boven Milaan.

Het verhaal speelt in 1936. De vertelster, … Lees verder

Economie van de haat

We kunnen algoritmes en AI wel de schuld geven van hoe de online wereld steeds slechter wordt maar wat als we zelf de hoofdschuldige zijn? Met het magische ‘we’ wordt vaak ‘jullie’ bedoeld maar dit keer heb ik het echt over mezelf en anderen die doen zoals ik.

Gisteren schreef ik over een nare ervaring die ik als kind ooit had, omdat die herinnering werd opgeroepen door de film Monster die gaat over de moeilijkheden van twee schoolkinderen en me enorm raakte. ‘s Nachts in bed had ik liggen woelen omdat ik was vastgelopen in een stukje er over. Het … Lees verder