Francisco van Jole

Hardlopen is een kwestie van wilskracht en wilskracht is bij mij als een stuk natte zeep in de badkamer. Dat merkte ik weer eens tijdens de Run for Ukraine die zondag in Den Haag werd gehouden ter gelegenheid van Onafhankelijkheidsdag en tevens als uiting van solidariteit met het land dat een strijd van leven op dood voert tegen de Russische agressie.

Er waren meer dan 1000 inschrijvingen, waaronder van een groot aantal Oekraïense vluchtelingen. De sfeer was gemoedelijk maar vastberaden. Er waren speeches van de burgemeester, de militair attaché, voormalig NAVO-chef Jaap de Hoop Scheffer en van de voorzitter van de hardloopvereniging. Die laatste raakte mijn hart met zijn woorden: “Ik ben een sportman en in de sport draait het er om wie de beste, de sterkste is. Maar zo moet het in de wereld niet gaan. Daar moet niet het recht van de sterkste gelden maar het internationaal recht.” In Den Haag klinkt zo’n wens nog sterker. 

In het publiek een paar militairen die ledematen misten. Op het veld een tent met foto’s van door de Russen omgebrachte Oekraïners. Oorlogshelden maar ook gewone mensen, zoals jij en ik. De deelnemers hadden hun namen op hun shirt gespeld, bij wijze van rugnummers. Je kon voelen dat ze aanwezig waren, dit was geen gewone hardloopwedstrijd. Er hing een licht gevoel van plechtigheid.

Het volkslied werd indrukwekkend vertolkt door een jonge zangeres, kinderen liepen een allerschattigste race op de renbaan van 400 meter en toen klonk het startsein. 

Het was inmiddels midden op de dag. De gele zon kroop hoog in de blauwe hemel. Het was warm. Ik had nog wat extra water gedronken in de hoop dat dat voldoende zou zijn en startte de timer op mijn horloge. De groep zette meteen een flink tempo in, ik liet iedereen passeren.

In weerwil van al mijn voornemens en fantasieën had ik de afgelopen tijd weinig getraind. Heel weinig. Als ik insta-clipjes van hardlopers bekijk, zie ik mezelf altijd over de paden suizen maar de harde grond is niet geschikt voor luchtkastelen. Ik mocht al blij zijn als ik de finish ging halen.

Het parcours voerde door de duinen, was me verteld. Ik vind duinen prachtig maar ik ben geen fan van hoogteverschillen als ik ren. De geringste stijging vind ik al belastend. Ik loop liever over water, lekker plat. Maar ja, ik ben geen messias. 

Na een kilometer begon ik weer mensen in te halen, deelnemers die te hard van stapel waren gelopen. En een man van een jaar of 100 die het om andere redenen rustig aan deed. Mijn horloge maakte me wijs dat ik 6’47” per kilometer liep. Heel netjes. Een kilometer verderop passeerde ik zelfs een militair in battle dress. Ik bespeurde vaag de smaak van een overwinning. Maar ging ik dit nog 4 keer zo lang volhouden?

Na drie kilometer voelde ik de zon echt branden, het zweet gutste over mijn voorhoofd en langs andere lichaamsdelen. Vocht werd een probleem. De druk op mijn blaas nam toe en ik kreeg steeds meer dorst. Moest ik hier ergens in de bosjes snel even piesen? Alleen als het echt niet anders kon. Ik heb een hekel aan mannen die dat doen. Ik hield het op en rende maar verder. Dorst.

We liepen door een straat waar een tram aan kwam rijden. Het idee kwam op dat ik die zou kunnen nemen naar de finish. Ik zag mezelf zitten. Op een stoel bij het raam. Het leek me heerlijk. Toen realiseerde ik me dat ik niet weet hoe de tramlijnen in Den Haag lopen. Als een zeepbel spatte de fantasie uiteen.

Maar nu was er wel wat veranderd. Het stopduiveltje was in mijn hoofd gekropen. Dat is een vervelend ettertje dat zich nauwelijks laat verjagen.

Ik keek op mijn horloge. Het tempo was gezakt naar rond de 7 minuten per km. Nog steeds netjes, voor mijn doen. Ik ging toch niet meemaken dat ik zonder trainen mijn beste tijd ging lopen?

Toen hoorde ik achter me twee mensen praten.

“Zijn we er nu al?” vroeg de een. 

“Nee, ik denk dat het een rondje van 5 km is. Voor de 10 moeten we nog een tweede rondje lopen,” luidde het antwoord.

Ik schrok. Hetzelfde rondje nog een keer? Als ik iets demotiverend vind, is dat het wel. De verrassing is dan weg en de noodzaak ook. Nog erger: ik weet dan wat me te wachten staat terwijl naïviteit mijn beste drijfveer is. Mijn blaas voerde de druk op.

In mijn hoofd barstte een debat los. Ik zou kunnen stoppen. 5 kilometer is ook mooi. Ik had me weliswaar voor de 10 opgegeven maar dat stond nergens geregistreerd. Er waren geen rugnummers en tijden werden niet gemeten. 

Zou ik nog een rondje kunnen volhouden? Ja, maar alleen strompelend. Opeens zag ik dat de 100-jarige weer voor me liep. Had hij me ingehaald of ergens het parcours afgesneden? Het gat tussen hem en mij werd groter. Ook dat nog.

Bij de ingang van de atletiekbaan stond een tafel met bekertjes water. “5 kilometer of 10”, vroeg de vrijwilligster. “Dat moet ik nog bepalen.” Ze lachte. 

Ik sloeg een beker water achterover. Mijn lichaam reageerde als een uitgedroogde spons. Nog een beker. Ik zag mensen aan hun tweede ronde beginnen. Anderen draaiden de atletiekbaan op voor de finish van de 5 km.

Ik ga wel een andere keer 10 kilometer rennen, dacht ik en liep de baan op. O wacht, ik moet weer gaan rennen. Bij de finish hoorde ik mijn naam roepen. Instagram-kennis Caroline Verduin, gemeenteraadslid in Den Haag en fervent hardloopster, zwaaide en was zo te zien ook net klaar. Het was een prettig welkom. Ik durfde uit lijfsbehoud niet te vragen of ze de 5 of de 10 had gelopen. 

Er klonk applaus. Ik kreeg door de zangeres van het volkslied een prachtige medaille omgehangen met een dichtregel van de legendarische Oekraïense dichteres Lina Kostenko: “They walk the earth, too bound to fly. Yet wings are theirs to touch the sky!”

Die medaille voelde toch verdiend.

In december is er weer een loop van 10 km bij de Eiffeltoren. Denk dat ik het dan maar opnieuw ga proberen.