Francisco van Jole

Vanavond – eindelijk – Gegen die Wand gezien, een met prijzen overladen en inderdaad verpletterende Turks-Duitse film over twee ontspoorde zielen die een opvallend pact sluiten om zich aan het leven zelf over te kunnen geven: een huwelijk. Zij zoekt een echtgenoot, niet voor de echt maar om te ontsnappen aan haar familie. Ze wil ongehinderd rondneuken en wild leven. Hij is al jaren voor het leven op de vlucht en zoekt een nieuw begin. Ze sluiten een schijnhuwelijk dat gedrenkt wordt in drugs en drank.
Als combinatie van twee andere films is het als Shouf Shouf Habibi meets Lilja 4 Ever.
Toen de titelrol liep bedacht ik me dat deze film iets liet zien wat ik me niet eerder gerealiseerd had. In de verhalen over allochtonen wordt altijd gesproken over de verscheurdheid tussen twee werelden. Hamburg versus Istanbul, om maar wat te noemen. Gegen die Wand toont dat het – inmiddels – een en dezelfde wereld is, zoals er – anders dan dertig jaar geleden – ook geen twee werelden meer zijn voor mensen die forenzen tussen Amsterdam en Londen.