In de particuliere ziekenboeg waar ik tijdelijk verblijf viel gisteren plotseling mijn iBook uit. Plop! Op zwart ging het scherm en er was geen licht meer in te krijgen. Tegen beter weten in probeerde ik nog de aloude reparatiemethode: ik gaf er een klap op. Of nou ja, een zacht tikje want voor je het weet maak je nog meer stuk. Ik vermoedde wel een oorzaak. De verbindingskabel tussen scherm en moederbord is stuk en daardoor werkt de backlight, de verlichting van het lcd-scherm, niet meer. Het is een kwaal die vaker optreedt bij iBooks van dit type.
Pasen, ziek op de bank, zonder computer. Ik werd mies van het vooruitzicht, greep de telefoon, belde de Mac-winkel hier in Rotterdam en vroeg of ze nog een iBook 12 inch op voorraad hadden.
“Precies 1 exemplaar,” klonk het.
“Niet verkopen! Ik ben binnen een uur bij u.”
De metro reed niet wegens werkzaamheden – ik begin een verband te vermoeden tussen mijn reisplanning en die van de onderhoudsploegen (zie Wachten) – dus ik pakte de tram en keek met mededogen naar de andere passagiers. Zou ik ze ook besmettten als ik alleen maar adem haalde?
Nog geen uur later zat ik in de ziekenboeg weer op de bank, nu met twee computers, en kon het wonder beginnen.
Als je een nieuwe Mac voor de eerste keer opstart vraagt de machine of je een oude Mac hebt waarvan je de instellingen en data wilt overnemen. Ja, zelfs eentje die nog leefde al deed het beeldscherm het dan niet meer. Ik sloot een firewire-kabeltje aan, klikte op ja en na een kwartier was het gepiept: alles was overgezet. Op zo’n moment wil ik me subiet bekennen tot de Apple-kerk.
Dus werk ik nu op een nieuwe iBook G4 die er alleen van buiten een tikkeltje anders uit ziet, een minder sensueel toetsenbord dat echter wel prettiger tikt bijvoorbeeld. ‘Van binnen’ is de computer echter identiek aan mijn vorige. Bookmarks, mail, wallpaper, documenten, het is er allemaal.
Ok, het is geen toepasselijke wederopstanding met Pasen maar wel een geweldige reïncarnatie.