La Belle Époque is het slimste comedy-drama dat ik dit jaar zag. Gemaakt door Nicolas Bedos, die eerder met Mr & Mme Adelman, over een schrijversechtpaar, een smakelijk debuut leverde.
LBÉ gaat over de wanhopige strijd van mensen met de levensbepalende factoren tijd en liefde. Op beide is het lastig grip te krijgen, zeker als je in Frankrijk woont waar iedere emotie wordt gekruid met een verlangen naar ideale vrijheid. Liefde en tijd zijn daar immers grote belemmeringen voor.
In LBÉ wordt getracht die onmacht te overwinnen met een soort omgekeerde virtual reality. Een bedrijf stelt je in staat met acteurs en decors terug te gaan in de tijd. Een uitgerangeerde striptekenaar wiens relatie met zijn succesvolle vrouw op een dood spoor zit, keert zo terug naar hun eerste ontmoeting. Dat levert natuurlijk de nodige complicaties op. Altijd als ik denk dat ik nu wel alle variaties in relatiesores heb gezien in Franse films weten ze toch weer met nieuwe problemen en oplossingen op de proppen te komen. Zo ook in deze.
Het verhaal van LBÉ gaat weliswaar over liefde maar de film speelt vooral op een heerlijk spottende lichte manier met eigentijdse thema’s als de veranderende machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen, met de illusie dat apparaten en andere technologische hulpmiddelen onze emotionele tekortkomingen kunnen compenseren, met ouderen die zich verzetten tegen de ouderdom, met de nostalgie die het toekomstgerichte optimisme verdringt. Er wordt ook nog eens geweldig in geacteerd en de soundtrack is om te smullen.
Nicolas Bedos schreef de muziek deels zelf, net als de hele film, hij is het soort multitalent dat tja… je anders alleen jn films ziet.