Francisco van Jole

Ik had amper een idee waar ik naar ging kijken toen ik de gloednieuwe bioscoopzaal Kino 6 instapte waar Return to Seoul draait. En het is eigenlijk het beste als dat bij jou ook zo is. Stop met lezen en ga de film zo snel mogelijk zien. Je hoeft er niet eens voor naar de bios want hij staat ook op Picl, de streamingdienst van de Nederlandse filmhuizen.

Voor degenen die blijven doorlezen, de film overweldigde me. Op zoveel manieren. De acteurs spelen zo ontzettend goed en overtuigend dat je het idee krijgt dat je naar een documentaire zit te kijken. Dat wordt geholpen door de manier waarop het verhaal gefilmd is. Alsof de camera de hoofdpersoon Freddie volgt.

Zij is een Française die in Seoul belandt, in haar geboorteland. Die zin is simpel maar de film gaat over wat al die woorden betekenen. Freddie is als baby geadopteerd door een Frans echtpaar. Ze is nu begin twintig en in alles Frans maar in Korea zeggen de mensen ‘je lijkt helemaal niet Frans’ want uiterlijk ziet ze er uit als een Koreaan. Een echte Koreaan zelfs, wordt benadrukt. Want in Korea wonen mensen met heel uiteenlopende achtergronden en er bestaat zoiets als een authentieke Koreaan. Dat kun je zien aan het uiterlijk. Zij is er zo een wordt bewonderend opgemerkt. Daar is een term voor maar die ben ik vergeten.

Ik vroeg me af of er zoiets is als een oer Hollander, of je die binnen Europa meteen aan hun uiterlijk kunt herkennen en onderscheiden van bijvoorbeeld een Zwitser. Of dat identiteit meer gaat over gedragingen. Want dat speelt ook en dan is het juist andersom. Freddie gedraagt zich totaal niet Koreaans. Ze spreekt de taal ook niet. Dus wat is ze nou?

Ze is toevallig in Seoul beland waar ze sinds haar geboorte niet meer geweest is. Moet ze nu op zoek gaan naar haar biologische ouders? Dat doet ze en er ontstaat een jarenlange speurtocht die haar wereld, die tot dan overzichtelijk leek, op haar kop zet. Ze heeft een afkeer van veel wat ze tegenkomt en is er tegelijk door gefascineerd. Ook als kijker voel je de grond onder je voeten weggeslagen worden.

Het is daarnaast een coming of age film, je ziet haar volwassen worden maar hoe gaat de rest van haar leven er uitzien?

In het begin van de film vertelt ze dat er zoiets bestaat als sight-reading. Dat houdt in dat je bladmuziek speelt zonder die eerst te bestuderen, je laat je als het ware verrassen door de noten en kijkt hoe ver je komt. Dat blijkt ook te gelden voor het scenario voor de film, dat is gebaseerd op de ervaringen van Laure Badufle en mede door haar geschreven.

Return to Seoul, van de Cambodjaans-Franse Davy Chou, is ontzettend gevoelig, grappig en intelligent gemaakt, de muziek is een aparte ervaring, het camerawerk subtiel. Ik wil en kan helemaal niks aan deze film bedenken dat minder is.

PS: In de Week is mijn zeer persoonlijke nieuwsbrief. Iedere zondagavond in je mailbox met tips, ervaringen en ideeën. Abonneer je nu hier. Gratis.