De 27-jarige Imani Thompson was na de zoveelste femicide zo klaar met mannen die vrouwen vermoorden omdat ze vrouw zijn, dat ze besloot de boel om te draaien. Ze schiep voor haar debuutroman Honey de 24-jarige Yrsa, een aantrekkelijke jonge vrouw die mannen vermoordt omdat ze man zijn, specifieker omdat het witte mannen zijn.
Yrsa is een bijdehante doctoraal student sociologie in Cambridge, waar Thompson overigens dezelfde studie heeft gevolgd. Net als de schrijfster heeft Yrsa een Afro-Caribische achtergrond. Kortom, het is allemaal nogal levensecht. Dat geldt ook voor de ingrediënten uit de Gen-Z levensstijl waar de roman mee gekruid wordt, de actuele politiek en vooral het ideologische gedachtengoed. Lekker woke, zeg maar.
Yrsa is gespecialiseerd in de koelbloedige perfecte moord. Niemand verdenkt haar ooit. Totdat ze van een anoniem persoon mailtjes krijgt die een poging tot chantage lijken…
Honey staat vol met haarscherpe maatschappelijke analyses, mede omdat Yrsa onderzoek doet naar het structurele geweld tegen zwarte mensen. Geweld dat lange tijd niet illegaal was en toen het wel verboden werd meestal onbestraft bleef. De theorie die ze daarover tot zich neemt, wordt het excuus voor haar gruweldaden. Excuus, want ze mag het dan zogenaamd uit wraak doen maar ze geniet er onmiskenbaar van. Dat is nogal ontregelend want Yrsa is geen griezel maar een leuke, vrijgevochten meid waar je zo een gezellige avond mee zou willen doorbrengen. Je kunt ook met haar sympathiseren want die slachtoffers, type foute mannen, die krijgen toch eigenlijk hun verdiende loon, Tenminste, als je niet weet dat ze een psychopaat is. Want ja, psychopaten dat zijn in de beeldvorming al snel witte mannen, liefst oude. Ook dat stereotype helpt Yrsa om zeep.
Het verhaal zit vol met duistere humor en slimme vondsten. De feministische thriller is tegelijkertijd een vlotte cursus in het radicaal progressieve en antikoloniale denken. Je kunt er dus ook nog wat van opsteken.
Ik heb het boek deze week met veel plezier gelezen. Het deed me, op de moorden na, soms denken aan de gesprekken die ik zelf wel voer met vrienden over hoe de wereld in elkaar zit en waarbij je tot eensluidende conclusies komt, meestal op meta-niveau. ‘Ja precies, zo zit het!’ Maar dat zijn ook nogal eens het soort ultieme waarheden waar je in de praktijk, in het gesprek met de loodgieter of de bakkerin, of in je dagelijks werk, niet zoveel aan hebt. Theorie en praktijk zijn vaker vreemden voor elkaar dan we graag geloven. Nog iets dat Thompson op vernuftige wijze laat zien.
Het boek was al een sensatie voordat het uitkwam. Uitgevers vochten om de rechten en vertalingen. En niet ten onrechte. The Guardian bestempelde het tot een van de beste thrillers van dit jaar. Ik las het in een prettige Nederlandse vertaling door Madelon Janse.
Honey door Imani Thompson. Een uitgave van Ambo|Anthos. 376 pagina’s.
Om minder afhankelijk te zijn van social media maak ik iedere zondag een nieuwsbrief met tips, ervaringen en ideeën. Abonneer je nu gratis.