Hoe zou je reageren als Penelope Cruz je voorstelt met haar te seksen? Dat is misschien een onvoorstelbare vraag voor je maar ze dient zich aan The Invite, een Amerikaanse film over een intieme avond tussen twee stellen.
De een nogal onbevredigend bestaan – in de ruimste zin van het woord – leidende Joe (Seth Rogen) en Angela (Olivia Wilde, tevens de regisseur) nodigen hun nieuwe bovenburen uit voor een diner. Dat zijn Hawk (Edward Norton) en Piña (Penelope Cruz), een koppel waarvan ze al weten dat die een wat spannender leven leiden want ‘s nachts sijpelen de geluiden van de luidruchtige orgasmes door het plafond naar beneden. Ze kunnen er amper van slapen maar de vraag is of ze dit burengerucht ook ter sprake durven brengen.
Ik moest denken aan dat ik een keer op een vorig huisadres ‘s nachts bij de buren heb aangebeld om dezelfde reden. Er werd niet open gedaan maar heb het daarna nooit meer gehoord. Was dat nou ongepast van me, of juist van hen? Of is dat een niet ter zake doende vraag en hoort het gewoon bij het leven? Zoals je in de trein tegen iemand kunt aanstoten. ‘Sorry.’ ‘Geeft niks.’ Door er iets onbespreekbaars van te maken, verander je het in een probleem.
Ik ga nu even kort door de bocht en dat is terecht want dat doet de film ook. Er komen tal van zaken aan de orde rond het thema uitgebluste relatie maar wat er over gezegd wordt ontstijgt niet het niveau van de gemiddelde self help manual.
Joe en Angela zijn zoals gezegd saai, maar willen dat zelf nog niet erkennen. Je begrijpt, de film schetst het proces naar de bewustwording toe. Om ze daarbij snel op weg te helpen blijken Hawk en Piña enthousiaste swingers. Vandaar het burengerucht. Piña is ook nog eens therapeute en seksuologe.
Mocht je het nog niet voorvoeld hebben, The Invite is een klucht. Voor alle pijnlijkheden is er de oplossing van de bevrijdende lach, die zich iedere paar minuten aandient. Dat is het grote verschil met de beroemde soortgelijke setting van Who’s Afraid of Virginia Woolf? Dat verhaal over menselijke tekortkomingen in relaties doet ook je eigen bestaan op zijn grondvesten schudden, bij The Invite blijft het bij het veilige ‘wink-wink nudge-nudge’, overgoten met een licht verteerbaar psychologisch sausje. Daarmee wil ik de film niet afkraken, het is een prima titel voor een avond thuis op de bank als je lekker wilt lachen. Dat kan vanaf oktober, de film is nu alleen in de bioscoop te zien.
Na afloop kwam ik erachter dat The Invite niet alleen een Amerikaanse remake is van een Spaanse film (Sentimental uit 2020) maar dat daarvan inmiddels al zes andere remakes zijn gemaakt: een Franse, Duitse, Italiaanse, Tsjechische, Koreaanse, Russische en dat gewerkt wordt aan een Nederlandse versie onder de titel De Bovenburen. De première daarvan staat gepland voor februari.
Dat leek me nou uitermate geschikt voor een experiment: alle 8 beschikbare versies bekijken om te zien wat de verschillen zijn. Tenminste, het lijkt me goed mogelijk dat die er zijn. In Frankrijk heersen wat andere opvattingen over seksuele relaties dan in de VS, om maar wat te noemen. Maar helaas, geen van de andere internationale uitvoeringen is in Nederland online te bekijken. Dat kan denk ik makkelijk met rechten te maken hebben. Daar ligt dan een mooie taak voor de Europese Unie, om het zo te regelen dat je overal in de EU dezelfde films kunt bekijken. Maar ik vermoed dat daar wat ingewikkelder gesprekken voor nodig zijn dan die aan tafel in The Invite, ook al komt er niet eens seks aan te pas.
Als ik een filmfestival was zou ik ze allemaal op dezelfde dag achter elkaar programmeren. Lijkt me heerlijk. Begin februari is er dan niet het IFFR?
Om minder afhankelijk te zijn van social media maak ik iedere zondag een nieuwsbrief met tips, ervaringen en ideeën. Interessant voor iedereen. Abonneer je nu gratis.
The Invite is echt sublime, zo ontzettend gelachen.
Ja, ik ook.