Tag: stilte

Mislukte ambitie

Ik zit in de trein en twijfel of ik echt misselijk aan het worden ben of dat ik het me inbeeld. En dat komt niet alleen door het stel dat naast me in de stiltecoupé zit te keuvelen. De man heeft zo’n rasperige stem dat die ook door m’n koptelefoon sijpelt. Vraag me niet waarom maar het heeft een verlammend effect. Ik had natuurlijk gewoon meteen tegen hen moeten zeggen dat ze in een stiltecoupé zitten, het rustmisdrijf in de kiem smoren, maar ik bezocht zondag een stand-upcomedian die harde grappen maakte over mensen met dergelijke correctiedrift dus dat durf … Lees verder

Dodelijke stilte

Er is niets fijners dan een stiltecoupé. Het ruisen van de ramen, de cadans van de trein, de weilanden, vogels die opvliegen. Het is als een kapel die door het landschap raast. Of nee, een leeszaal. Want dan is het helemaal perfect. Lezen is de meest sympathieke manier van zwijgen.

Maar zoals Lucebert dichtte: alles van waarde is weerloos. Zeker de stiltecoupé. En daarom is de stiltecoupé tegelijkertijd de grootste marteling. Er is niets ergers.

Het is een bekende anekdote. Twee schakers streden ooit om een belangrijke titel. De hele wereld keek er naar uit. Een van de twee was … Lees verder

Het recht op stilte

De verhalen over Venetië gaan altijd over de tsunami aan toeristen. Die verstikken het centrum. Of de geschiedenis. Er is immers geen stad waar de tijd zo heeft stilgestaan. Of over dat de stad dreigt te verdrinken door de klimaatcrisis. Of het gaat over de Biënnale die me hier voor de zoveelste keer heen voert. Maar nooit – voor zo ver ik weet – over dat Venetië de stilste stad ter wereld is. Buiten het toeristencentrum althans.

Omdat er op de bootjes na geen gemotoriseerd vervoer is, geen auto’s, geen brullende motoren en geen snerpende scooters. Dat maakt ook dat … Lees verder