Joker is een kinderfilm met de esthetiek van een horrorfilm. Als dat als een interessante combinatie klinkt dan is dat niet mijn bedoeling. Een vertelling dun als een scheermes en alleen net zo schitterend.
Het verhaal, dat mag bekend zijn, gaat over iemand die gestoord is. In welke mate kan de kijker zelf bepalen want je wordt nooit meegenomen in zijn gekte, noch in zijn hart. Daardoor blijft de hoofdpersoon steken in het beeld dat er van gekken heerst, dat ze gek zijn. Verward persoon heet dat tegenwoordig in de nieuwsberichten, zo’n alomvattende verklaring die het publiek bevredigt maar niets zegt.
Michael Moore schreef een lyrische aanbeveling die ik vooraf las en na het zien herlas. Ik heb bewondering voor zijn rijke interpretatievermogen want ik zag dit er allemaal niet in.
De aanklacht die ik er uit kon halen is dat Amerikanen nog steeds zo primitief zijn dat dodelijk geweld voor hen de belangrijkste vorm van amusement is. Hollywood serveert het genietende publiek de dood zoals de guillotine dat deed met rollende koppen voor de tricoteuses. Het verschil is dat het nu niet meer ‘echt’ is, al kun je je met ruim 16.000 moorden per jaar afvragen of dat wel echt klopt. Maar deze hineininterpretierung zegt meer over mijn opvattingen dan over de film.
Zoals ik ook een boom kan opzetten over het weglaten van het lidwoord uit de titel. Want we kennen de persoon natuurlijk als The Joker uit de Batmanfilms maar dat is hij hier nog niet. Hier is hij een gewone joker, als in loser, nog zo’n aanduiding die geen lidwoord verdient. In die zin heeft Moore gelijk, de film gaat over losers in het land dat alleen van winnaars houdt.
Joker is prachtig geschoten maar valt opvallend vaak terug op geschreven tekst en steeds meer bekroop me het gevoel dat dat een zwaktebod was om het filmisch vertelvermogen op te krikken. Hetzelfde geldt voor de muziek. Ik ben dol op de weemoedige klanken van een cello maar hier schoot het instrument zo vaak te hulp dat ik de neiging kreeg naar het doek te schreeuwen ‘nu weet ik wel dat het zielig is!’ Dat deed ik natuurlijk niet want dan zouden de andere bezoekers vast gedacht hebben dat er een gek in de zaal zat. En dat wilde ik hen niet aandoen. Niet bij deze film.