Francisco van Jole

Dit is het laatste deel uit een serie. Deel 1 vind je hier, deel 2 hier.

Een flexpeditie is natuurlijk pas echt een flexpeditie als ook je schema daarvoor in de war loopt. Donderdag, de derde dag van dit experiment, moest ik mijn plannen omgooien. Het was Bevrijdingsdag en dat betekende, zo vermoedde ik althans, overal drukte. En daardoor realiseerde ik me ook dat ik al doende van mijn oorspronkelijke doel was afgedreven. Mijn verslag van werken buiten de deur werd meer een soort verzameling recensies van horecagelegenheden. Terwijl het me daar eigenlijk helemaal niet om te doen was.

Ik startte de flexpeditie om iets te doen tegen de twee grote problemen van thuiswerken: een gebrek aan sociale contacten en een teveel aan stilzitten. Over dat gebrek aan sociale contacten schreef ik al eerder. De flexpeditie lost dat niet op. Ik ben al niet zo’n sociale vlinder en ik doe ook nog eens werk waarbij ik zeer geconcentreerd ben. Ik verkeer in een bubbel, geen sociale bubbel maar een solo bubbel. “Vandaag zat ik tegen over je bij Dudok. Maar je straalde ook een algehele houding van laat me met rust uit. De enige interactie was ‘de blik’ toen ik even mijn telefoon aan nam”, luidde een reactie die ik kreeg. Ik kan me het moment niet eens herinneren. Het is populair om die afwezigheid toe te schrijven aan computer of mobiele telefoon maar ik geloof dat ik altijd al zo ben geweest.

Een van mijn favoriete plekken is Heilige Boontjes aan het Eendrachtsplein. Het is een koffiezaak met een verhaal. Ooit bedacht door een jongerenwerker en een wijkagent om jongeren met een wat zo poëtisch heet ‘afstand tot de arbeidsmarkt’ aan het werk te helpen. Het resultaat is een zaak met de liefste bediening die ik ken.

De laatste dagen wordt een tafel vrij gehouden. Er staan bloemen op en er ligt een gedenkboek. Aan die tafel zat altijd een vaste gast die is overleden. De rouwstoet hield op weg naar de crematie even stil voor de zaak, het personeel stond buiten opgesteld en bracht een laatste eer.

Wilt u misschien iets bestellen?
Ja, een cola zero graag.
Wilt u daar misschien ijsblokjes bij?
Dat lijkt me een goed idee.
En misschien een schijfje limoen?
Helemaal geweldig.

Het lijkt misschien simpel maar het voelde alsof ik aan boord van een geheel verzorgde cruise was beland. En dat bedoel ik positief. De zaak was vol. Ik zette mijn noise cancelling koptelefoon op en ging aan de slag. De tijd vloog om. Tot ik na een tijd ineens mijn billen begon te voelen. Alsof de stoel een tijdklok had die je na twee uur laat opstaan. Dat klinkt misschien raar maar die systemen bestaan. Heel lang geleden, toen ik nog bij McDonald’s werkte, hadden ze daar stalen banken. “Die zitten lekker,” legde de filiaal manager uit “maar niet voor lang. Na 10 minuten begin je ze te voelen. Dat voorkomt dat mensen te lang blijven hangen.” Zouden deze stoelen ook zo in elkaar zitten? Leek me sterk maar je weet het niet. Ik bedoel, de muziek in supermarkten wordt ook afgestemd op de producten die verkocht moeten worden. Franse chansons om van de wijnvoorraad af te komen.

Ik pakte mijn spullen en ging lopen. Want dat was immers het tweede doel van dit experiment. Stilzitten is dodelijk. Het is niet het soort bedrijfsongeval waarover je in het nieuws hoort maar veel en lang stilzitten is na roken doodsoorzaak nummer 2. Ik doe dus eigenlijk levensgevaarlijk werk. Nu ik er zo over nadacht kreeg ik de neiging dit verhaal al lopende verder te tikken maar dat lijkt me nog gevaarlijker. Je wilt niet weten hoeveel mensen er op de SEH belanden omdat ze tijdens het lopen op hun foon kijken en tegen een lantaarnpaal oplopen, of erger.

Vascobelo is een goed bewaard geheim aan het einde van de Lijnbaan, op het stille stuk. Het is een koffietent die voelt als een kruising tussen een huiskamer en een bibliotheek. Het is onderdeel van een keten maar daar merk je weinig van. De koffie is goed en de sfeer aangenaam. Zo rustig dat het lijkt alsof je in een leeszaal bent, wat wordt versterkt door de boekenkasten die er ter decoratie staan.

Ik merk de aanwezigheid van anderen alleen maar op door de geur van mijn buurvrouw die een stuk verderop zit. Ze is een roker en ik ruik de walm die uit haar kleding en lichaam opstijgt. Niet heel storend maar wel zo sterk dat ik even dacht dat ze echt zat te roken. Ik prijs me gelukkig dat dat niet meer gebeurt. Moet er niet aan denken dat iedere horecaruimte vergeven zou zijn van de rook, zoals tot voor kort gebruikelijk was. Het zou deze hele flexpeditie onmogelijk maken.

Aan het einde van de middag klap ik de laptop dicht en ga naar buiten. Ik begeef me in de stroom kantoor- en ander personeel dat huiswaarts keert. Nog 3000 stappen te gaan om mijn dagdoel te halen. Dat gaat wel lukken want met een flexpeditie beweeg je meer dan als je met de auto naar je werk gaat. Wat ik heb opgebouwd aan stress wandel ik er nu uit. Zo is mijn leven. Alles wordt gemeten of houd ik zelf bij. Het aantal woorden dat ik schrijf, de stappen die ik zet, de tijd die ik lees, de calorieën die ik inneem. En als me bij thuiskomst wordt gevraagd ‘hoe was het op je werk’ zal ik antwoorden ‘relaxt’.