'Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet.' – Multatuli
Een vriendin klaagde dat op Koningsdag om veel openbare plekken in de stad plots hekken stonden en je moest betalen om er naar binnen te mogen. Festivals op pleinen, terrassen die afgeschermd werden. Op vertrouwde plekken was het plots niet meer mogelijk neer te strijken en mensen te kijken. Het waren evenemententerreinen geworden. Ik vond… Lees verderDe terraskolonisatie
Dit is het laatste deel uit een serie. Deel 1 vind je hier, deel 2 hier. Een flexpeditie is natuurlijk pas echt een flexpeditie als ook je schema daarvoor in de war loopt. Donderdag, de derde dag van dit experiment, moest ik mijn plannen omgooien. Het was Bevrijdingsdag en dat betekende, zo vermoedde ik althans,… Lees verderStilzitten is het nieuwe roken
Dag twee van mijn flexpeditie waarin ik zogezegd buiten de deur thuiswerk. Dat wil zeggen ik ga niet naar de redactie in Hilversum maar ik blijf ook niet thuis. Ik werk elders, in mijn eigen Rotterdam. In steeds wisselende koffietentjes. Het nieuwe werken, zonder dat een pandemie daartoe dwingt. Deel 1 lees je hier. In… Lees verderDe ondraaglijke eenzaamheid van het flexwerk
Thuiswerken is een blijvertje na de pandemie, wordt er gezegd. Dat klinkt goed maar bij mij wordt nu bijvoorbeeld verderop in de straat geheid en ik moet bekennen dat ik ook verontrustend weinig beweeg als ik thuiswerk. Ja, je kunt een blokje rond door de buurt lopen maar dat komt er niet van. Ook omdat… Lees verderOp flexpeditie door Rotterdam
Ik liep met vriend G. door de stad. G. is iemand die alles weet en iedereen kent. Dit zeg ik zonder overdrijven. Toen we later op een terrasje plaatsnamen en ik me weer probeerde te bezatten met 0,0 bier – dat gaat me ooit lukken, ik kan immers ook high worden van poffertjes – werd… Lees verderNiks weten