Vannacht keek ik tot 3 uur onafgebroken reels van zakkenrollers op Instagram. Vraag me niet waarom.
Waarom?
Geen idee. Het is verslavend. Een soort fruitautomaat. Steeds opnieuw proberen in de hoop op, ja op wat? Zakkenrollers interesseren me niet. Ik heb geen behoefte ze tegen te komen, op te sporen of er zelf een te worden. Dat laatste is ook niet zo makkelijk. Op de clipjes zie je natuurlijk alleen degenen die falen. Goede zakkenrollers worden nooit gepakt. Daarom weten we ook niet of die wel echt bestaan.
Ik moest denken aan Oliver Twist waar een zakkenrollersschool in voorkomt. Als kind vond ik dat maar een raar idee. Ik bedoel, dan kun je je tijd beter besteden aan het leren van een gewoon vak.
Ooit interviewde ik een zakkenroller. Die had het vak noodgedwongen geleerd wegens gebrek aan inkomen. Hij was een verantwoorde dief, zei hij. “Ik kies alleen rijke slachtoffers”. Robin Hoodie. Misschien was hij ook nog oplichter.
Het lastigste was het als het koud was, legde hij uit. Om dan met je ijskoude vingers een binnenzak binnen te glijden en een portefeuille te stelen. Ik weet nog dat ik dacht ‘amateur’. Hij was ook zielig. Geen werk, geen geld. Dat denk ik nog als ik de clipjes zie van zakkenrollers die gepakt worden. Zielepoten. Maar ook klootzakken. Ze richten zoveel leed aan. Mensen die maandenlang bang blijven. Dat vergoedt de verzekering niet.
Maar om de een of andere onbekende reden bleef ik er dus door gefascineerd, door al het gejat. Dat is niet zonder gevolgen, het heeft een prijs. Ik weet dat Instagram me vanwege dit moment van zwakte de komende tijd zal overvoeren met dergelijke clipjes in de hoop me nog verslaafder te maken. Overvallen, ramkraken, mijn hele timeline verandert in een soort Opsporing Verzocht.
Er is maar een manier om daar aan te ontkomen. Als een razende urenlang andersoortige clips gaan bekijken. Koeienfimpjes, eekhoorns, dansclipjes, keukentrucs. Die laatste heb ik trouwens al een tijd nachtenlang gevolgd. Uien snijden, eieren pellen, pasta uit een pak halen. Meestal vergeet ik de tips weer, raken ze bedolven onder de andere weetjes maar een enkele keer bewaar ik ze. Het lukt me overigens vrijwel nooit die ‘handige’ methodes over te nemen. In de praktijk blijken ze te veel gedoe of gewoon erg onpraktisch. Dat in een enkele beweging openen van een pak spaghetti? Ik verzeker je, neem gewoon een schaar.
De uitzondering is het basilicumplantje. Je kent het misschien wel. Die koop je verwachtingsvol in de supermarkt en dan verpietert het in no time in de keuken. Jouw schuld, anderen kunnen dat wel. Een tekortschietgevoel-generator. In een filmpje zag ik hoe je een takje moet afknippen om daar weer een nieuw, blakend gezond plantje van te kweken. Dat werkt inderdaad. Dus heb ik nu drie nieuwe basilicumplantjes. Je raadt het al, wat moet ik er mee?
Instagram is een soort geestelijke gevangenis waar je je vrijwillig in laat opsluiten. Het resultaat van verspild leven: een overschot aan zelf gekweekte basilicumplantjes. Misschien is zo’n zakkenrollersopleiding toch zo gek nog niet.
Meer weten over zaken waarvan je niet wist dat ze je ooit zouden interesseren? Abonneer je dan nu meteen op de gratis nieuwsbrief. Iedere zondagavond in je mailbox.