Ik ging naar Roter Himmel zonder een idee te hebben wat ik ging zien, behalve dat het een verhaal is over jonge mensen in een afgelegen zomerhuis, middenin de bossen. Dat moet jij eigenlijk ook doen, de film zien zonder iets te weten. Daarom houd ik het kort en zal ik proberen iets over de film te zeggen zonder er iets over te vertellen. Maar je kunt nu ook ophouden met lezen.
In de eerste beelden zie je twee mensen in een auto door een bos rijden en ik weet niet precies waarom maar ik moest meteen aan de openingsscene van The Shining denken waarin schrijver Jack Torrance, gespeeld door Jack Nicholson, onderweg is naar een verlaten hotel diep in de bergen om daar de winter door te brengen en te werken aan zijn boek.
In Roter Himmel gaat het ook om een schrijver. De auto krijgt vrijwel direct pech. De duisternis kruipt in de verte op hen af. En terwijl het licht zich terugtrekt rukken de geluiden op.
O nee, een horrorfilm dacht ik. Niet bepaald mijn genre omdat ik nogal bangig ben aangelegd. Had ik dat over het hoofd gezien in de korte omschrijving? Meestal staat het er wel bij om je te waarschuwen. Ik schoof wat ongemakkelijk op mijn stoel en voelde me meteen als de hoofdrolspeler, beslopen door het besef dat je door je eigen fouten in de problemen komt maar dat schuldgevoel nog probeert weg te drukken. Het gevoel dat je bijvoorbeeld krijgt door de blik van de ander als je na diens waarschuwing toch een overvol dienblad uit je handen laat vallen.
Roter Himmel is geen horrorfilm. Niet in de verste verten. De film is veel verontrustender dan een griezelfilm. Nogal wat schrijvers die ik ken worden, als ze aan een boek werken, mensenhaters. Ze communiceren amper en zijn compleet van de wereld. In een scene zie je de hoofdpersoon, een schrijver, volledig gekleed op het strand liggen tussen de zonnebadende mensen liggen. Ik zweer je dat ik een schrijver ken die precies dat deed.
Iedereen kan schrijven maar slechts weinigen kunnen een boek schrijven. Zoals iedereen kan lopen maar slechts weinigen de marathon weten te voltooien. Het schrijven van een boek gaat gepaard met een gekmakende onzekerheid. Je legt in een boek je ziel en zaligheid bloot en duwt dat kwetsbare resultaat de harde mensenwereld in. Alsof je met een kinderwagen een snelweg oversteekt. De hoofdpersoon verkeert in die fase.
In The Shining zijn het de geesten van overleden mensen die de hoofdpersonen op de hielen zitten, in Roter Himmel is het een naderende bosbrand. Vandaar de titel. Dat maakt de film veel realistischer dan The Shining. De klimaatcrisis is het spook dat ons bekruipt. Iedereen weet het maar velen willen er nog niet aan. Eerst ontkennen ze het en als dat niet meer kan, beweren ze dat ze er niets aan kunnen doen.
De planeet als een overvol dienblad dat uit je handen gaat vallen. Maar de film gaat over iets heel anders.
PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Abonneer je hier gratis.