Ad Vitam, dat is niet de naam van een cholesterolvrij margarinemerk of een hoestsiroop maar de wapenleus van GING, een gespecialiseerde Franse politie-eenheid die lijkt op de Nederlandse DSI, de Dienst Speciale Interventies. Het zijn een soort zwaarbewapende commando’s in snelle auto’s die over tal van indrukwekkende vaardigheden beschikken en ingezet worden als het voor iedereen te gevaarlijk wordt. Het is ook de titel van een nieuwe Netflixfilm.
Dus je begrijpt, Ad Vitam is een actiefilm, van het soort waarbij stunts worden uitgehaald voor de stunts en niet vanwege, ik noem maar iets geks, een logische verhaallijn.
Met die verhaallijn is iets merkwaardigs aan de hand. De film begint met een spectaculaire shot van twee kerels die met touwen aan de gevel van de Sacre Coeur in Parijs hangen. Dan volgt er enige actie en plots springt het verhaal tien jaar terug in de tijd om te verklaren hoe het allemaal begon, zodat je niet alleen naar een aaneenschakeling van stunts zit te kijken. Het verschil tussen een thriller als Mission Impossible en de amateuractieserie Ter Land Ter Zee en in De Lucht, zeg maar.
De actiefilm Ad Vitam verandert daardoor abrupt in een drama, helaas in de dubbele betekenis van dat woord want echt interessant is het niet. Het is natuurlijk bedoeld om de karakters wat reliëf te geven maar dat werkt niet echt, om het zacht uit te drukken. Misschien komt het omdat tijdens het schrijfproces bij gebrek aan ideeën werd gegrabbeld in de vuilnisbak met clichés. Het gaat dan ook nog eens allemaal veel te lang door.
Al kijkend bekroop me het idee dat het budget voor de stunts halverwege de productie op was geraakt en daarom dit intermezzo, dat al gauw een derde van de speelduur in beslag neemt, was verzonnen. Ook omdat er in dit stuk plots geen overview shots te zien zijn en bijna alles binnen is gefilmd. Dat is aanzienlijk goedkoper als het gaat om het neerzetten van de wereld van 10 jaar geleden.
Na het dramadeel wordt gelukkig snel weer teruggekeerd naar de actie. Vechten, achtervolgingen over de daken van Parijs, schietpartijen, dat soort dingen, soms zo over the top dat ik moest lachen, al was dat geloof ik niet de bedoeling van de makers. Er is zelfs een achtervolging door de tuinen van het paleis van Versailles, al blijft het netjes. Tom Cruise zou gewoon met zijn motor door de Spiegelzaal zijn gereden. Ad Vitam eindigt vervolgens zoals actiefilms eindigen. Halverwege de aftiteling was het verhaal al uit mijn geheugen verdampt.
Extra bonus is wel dat er in de film ook Nederlands wordt gesproken, of liever gezegd Vlaams, omdat de slechteriken in de film Belgen zijn. Dat is wel amusant.
Ik vond Ad Vitam geen geweldige film, dat is inmiddels wellicht duidelijk, maar heb me ook niet echt heel erg verveeld. Het is het soort snack waar Netflix in grossiert. De zak chips waar je van blijft eten, op zoek naar de bevrediging die je nooit gaat vinden. De film krijgt toch nog 6.0 op imdb, de professionele kijkers op Rotten Tomatoes vinden ‘m waardeloos en de score blijft daar steken op 33 procent. Wees blij dat je er niet voor naar de bioscoop hoeft te gaan.
PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Abonneer je hier gratis.
Was het een vorige keer een goed begin van mijn maandag, deze keer een leuk einde van mijn zondag. Ondanks de matige recensie van Ad Vitam ga ik er komend weekend toch naar kijken. Want Netflix is voor mij weekend-tijdverdrijf.
Bedankt weer, Francisco!