Dracula is letterlijk en figuurlijk onsterfelijk maar in zijn nieuwe film weet Luc Besson de prins der duisternis toch behoorlijk om zeep te helpen. Het was dan ook een lange zit in de bioscoop. De 2 uur en 9 minuten van Dracula, a love tale voelden aan als drie weken, op Groenland in een trekkerstentje.
De enige reden dat ik de zaal niet vroegtijdig uitliep was mijn gezelschap, een hardcore goth die zich duidelijk opperbest vermaakte. Al weet je bij goths natuurlijk nooit wat gemeend is en wat gespeeld.
Zij vond de hoofdrolspeler uitermate aantrekkelijk, mij vervulde Caleb Landry Jones slechts met lichte weerzin en dan niet zoals het bedoeld is in de film. Daarin ziet Dracula er regelmatig uit als iemand bij wie die de houdbaarheidsdatum ver overschreden is, wat natuurlijk wel klopt want hij is honderden jaren oud. Om er weer een beetje fris uit te gaan zien moet hij bloed drinken, mensenbloed, vrouwenbloed, nee, jonge vrouwenbloed. Tegenwoordig heet dat femicide. Dat is met de kennis van nu al reden om je achter de oren te krabben maar het is bij deze film nog griezeliger.
Luc Besson is een Franse sterregisseur, bekend van onder meer Léon; The Fifth Element; Nikita en Le Grand Bleu. Maar de laatste jaren is hij vooral in het nieuws vanwege schandalen, waaronder een reeks metoo-aanklachten. Hij begon jaren terug een relatie met een hoofdrolspeelster toen ze 15 jaar oud was en hij ver in de dertig. Ze trouwden toen ze 16 was. In Frankrijk was dat tot voor kort geen taboe (ik schreef er eerder in mijn nieuwsbrief over: Misbruik in het openbaar). Die kennis maakt dat je met andere ogen naar de film kijkt.
Besson lijkt geen afscheid te willen nemen van die tijd. Deze Dracula had ook in 1984 gemaakt kunnen worden, of in 1954. Al zou er dan bloot in te zien zijn geweest. Deze film is weliswaar seksueel geladen maar naakt blijft achterwege. Ongetwijfeld omdat het slecht verkoopt op de internationale markt en de 45 miljoen dollar die deze productie gekost heeft moet wel terugverdiend worden. De minder preutse kijkers zullen zich bekocht voelen.
Dracula, a love tale gaat niet over liefde maar over lust. De graaf is hoteldebotel van een vrouw, hij weet zich slechts met moeite los te maken uit de verstrengeling met haar om oorlog te gaan voeren tegen het oprukkende Turkse leger. Hij wint de veldslag maar ondertussen wordt zijn vrouw ontvoerd en vermoord. Dracula keert zich daarom af van God die hem zwaar straft: hij wordt onsterfelijk. We mogen de dood iedere dag vrezen maar stel dat hij nooit zou komen, dat is pas een nachtmerrie.
De vrouw wordt vertolkt door de 24-jarige Zoë Blue, dochter van Rosanna Arquette die eerder op haar 24e schitterde in zijn Grand Bleu. Ze voegt helaas weinig anders toe aan Elisabeta dan haar schoonheid. Dracula zegt niet zonder haar te kunnen leven maar in de film is dat alleen gebaseerd op lust. Niks mis met lustrelaties maar je wordt er in de film niet veel wijzer van. Ook niet over waar de onverzadigbaarheid vandaan komt. Daar heeft Besson kennelijk zijn tanden niet in willen zetten.
Blijft over een Amerikaanse spektakelfilm die qua spektakel net niet indrukwekkend genoeg is. Er schijnt ook nog humor in te zitten maar een lachband ontbrak dus dat ging aan mij voorbij.
Kortom: Dracula sucks.
PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Doe net als meer dan tweeduizend andere lezers en abonneer je hier gratis.
