Francisco van Jole

Ik las ooit in een van de boeken van de Amerikaanse journalist Malcolm Gladwell over een psycholoog die stellen observeerde terwijl ze een alledaags gesprek met elkaar voerden. Na driekwartier kon hij dan met grotere zekerheid vaststellen of de relatie het nog 12 jaar zou uithouden. Daar spelen tal van factoren mee maar één daarvan was het meest bepalend: zien de partners elkaar voor vol aan, nemen ze elkaar serieus? Als dat zo is, zit het wel snor. Er zijn stellen die hun hele leven kibbelen maar toch gelukkig zijn met elkaar omdat ze de ander respecteren. Terwijl bij types die gelukkig lijken er een bijvoorbeeld afkeurend met de ogen gaat rollen als de ander wat zegt. Die zullen het niet redden.

Ik moest er aan denken bij het begin van The Roses, een Britse romantische comedy die nu in de bioscoop draait. De twee hoofdrolspelers Olivia Coleman en Benedict Cumberbach zitten als Ivy en Theo Rose bij de therapeut die hen vraagt tien goede eigenschappen op te schrijven van de ander. Wat volgt is een reeks hilarische beledigingen. Deze mensen haten elkaar. Of toch niet? Daar gaat de film over.

Wat mopperige recensies die ik achteraf las worden gehinderd door de vergelijking met The War of the Roses (1995), een beroemde Amerikaanse verfilming van hetzelfde boek. Naar mijn mening onterecht want dat is een totaal ander soort film. The Roses is om te beginnen veel grappiger. Het is lang geleden dat ik zo vaak hardop gelachen heb in de bioscoop. De dialogen zijn slim, scherp, hilarisch en grof maar omdat het Britten zijn toch uitermate beschaafd. Dat wordt nog eens duidelijk gemaakt als tijdens een diner twee Amerikaanse vrienden ook zo met elkaar proberen te praten. Het ontaardt in een pijnlijke situatie. 

Het verhaal is in het kort dit: Ivy is een groot kooktalent maar liet haar carrière schieten voor de kinderen, Theo is een ambitieus architect wiens carrière op spectaculaire wijze ontspoort. Dan worden de rollen omgedraaid, gaat hij voor de kinderen zorgen en opent zij een restaurant. Vervolgens beginnen de problemen.

Het verhaal is eigenlijk niet zo belangrijk, het gaat vooral om de magische chemie tussen de twee, die ook in het ruziemaken hoogtepunten bereikt. Het is tegelijkertijd voor velen een feest der herkenning. Ga er heen met je partner of date. Na afloop weet je dan meteen of je er een punt achter moet zetten.

De film speelt in Californië maar is helemaal in Engeland opgenomen, dat vind ik op zich al een goeie grap.

PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Doe net als meer dan tweeduizend andere lezers en abonneer je hier gratis.