Ik had dit natuurlijk op Valentijnsdag willen schrijven maar toen had ik geen tijd. Of nee, het is eigenlijk beter zo. Want Valentijnsdag, zoals we die nu kennen, is een Amerikaans importproduct waarbij liefde wordt bewezen door consumptie. En dan niet door het consumeren van de liefde zelf maar door te kopen. Want Amerikanen willen altijd alles kopen, of verkopen. Van liefde, wapens tot Groenland.
Ik weet niet hoe het met jou zit maar mijn liefde voor Amerika is wel voorbij. Tot een paar jaar terug vond ik de VS geweldig – Yes We Can! – maar sinds Trump denk ik daar anders over. De afkeer groeit met de dag, zoals je dat kunt hebben met een ex waarvan je je niet meer voor kunt stellen dat je daar ooit iets mee gehad hebt. Vermoed ik, want ik ken zelf gelukkig niet zo’n ex.
Ik heb het overigens niet alleen met de VS maar ook met Groot-Brittannië. Sinds de Brexit is ook die liefde bekoeld. Voorheen ging ik er graag en vaak heen, nu niet meer. Not so happy together.
Wat er over bleef na de scheiding is de Engelse taal die alom aanwezig is. Ik huldig de stelling dat de taal die je spreekt, bepaalt hoe je denkt omdat woorden en gezegden ideeën zijn. En kijk naar het nieuws, we zijn er niet slimmer op geworden sinds de jaren 90, toen dankzij de kolonisering van internet het Engels alle andere talen ging verdringen. Met als logisch gevolg de dominantie van de Engelstalige cultuur, de enige die we nog kennen. Vrijwel alle muziek is Engelstalig, alle films, tv-series, bestsellers.
Dit kwam allemaal bij me op toen ik probeerde te bedenken hoe en waarom ik je moet attenderen op een Engelstalige podcast: The Parisian Love Code. Niet het soort podcast dat ik normaal gesproken zou aanprijzen. Het zijn een soort audio-columns, verpakt in het geluid van de stad. Cécilia Jourdan is een Française die in New York woont en Amerikanen en andere Engelstaligen uitleg geeft over de Franse manier van leven en denken. Die behoefte neemt, gezien de omstandigheden daar en het verlangen naar een andere manier van leven en denken dan de haat en hebzucht van de nu heersende klasse, met de dag toe. Alleen al op Instagram heeft ze 1,5 miljoen volgers. Ze opent Amerikanen de ogen en omdat wij inmiddels wannabe Amerikanen zijn geworden, de onze ook. Hoop ik.
The Parisian Love Code, bestaande uit 5 afleveringen van 5 minuten, maakte ze voor The Ritz, het Parijse 5-sterrenhotel waar Coco Chanel woonde, Ernest Hemingway avonturen beleefde en prinses Diana haar laatste uren doorbracht. De goedkoopste kamer heb je al voor 2200 euro per nacht. Het Valentijnsdiner dat in de podcast wordt aanbevolen en je zaterdagavond had kunnen genieten kostte 1600 euro. Dus ja, de podcast is reclame maar voor onbetaalbare zaken dus dat telt niet echt.
Jourdan, die ook Franse les geeft, legt in de podcast de Franse liefde, l’amour, uit aan Engelstaligen, doorspekt met Franse woorden en uitdrukkingen. Het is een soort rondleiding door de taal en cultuur. Bijvoorbeeld het verschil tussen I love you en Je t’aime. I love you zeggen Amerikanen tegen alles en iedereen. Net zoals ze alles great en special vinden. Je t’aime daarentegen is serious business, dat krijg je niet zo maar te horen. Compliment mag dan een Frans woord zijn, de Fransen zijn er zuinig mee.
De Engelstalige luisteraar leert in de podcast niet alleen over de liefde maar ook wat ik maar noem het ‘deconsumeren’, het idee los te laten dat alles draait om geld en dat zelfs tijd geld is. In plaats daarvan gaat het om genieten van het leven. Dat begint al met voedsel. Amerikanen eten hamburgers, oftewel gestapeld voedsel dat zo snel mogelijk allemaal tegelijk naar binnen gewerkt moet worden. Fransen daarentegen besteden aan de meest eenvoudige maaltijden zorg en ook aan het opeten ervan. Bestel een omelet in een Parijse brasserie en je komt er achter. De ingrediënten zijn hetzelfde als elders maar dit smaakt vele malen beter, door de vakkundige bereiding. Het ei wordt lang geklopt en automatisch ook langzamer gegeten. Zoals met veel is het niet het geld maar de tijd die de beleving beter maakt.
De podcast gaat over liefde, specifieker over daten, nog zo’n geïmporteerd Amerikaans verschijnsel. Daten maakt in mijn ogen van liefde en romantiek een supermarktproduct. Jourdan legt uit hoe anders Fransen daar over denken. Iedereen kent wel het – overigens onware – gezegde dat Inuit 300 verschillende woorden voor sneeuw hebben, ik bedacht tijdens het luisteren dat Fransen vast wel 300 of meer verschillende opvattingen hebben over wat liefde is.
Nou ja, ik wilde eigenlijk gewoon zeggen dat The Parisian Love Code een aardige podcast is, een soort Emily in Paris voor je oren. Als je nog een guilty pleasure zoekt. Een term waarvan ik vermoed dat er geen Franse equivalent van bestaat. Want waarom zou je je schuldig voelen over genot?
Iedere zondagavond verstuur ik In de Week. Abonneer je hier gratis