Categorie: Theater

Zo dicht bij dakloosheid, om de hoek

All you need is cash, zingt de straatmuzikant, terwijl hij op een cello de muziek van de Beatles-klassieker die eindigt op love speelt. Als niemand je nog liefde geeft, wordt geld het belangrijkste. Niet geld in de zin van rijkdom maar als middel om te overleven.

We kijken naar het tafereel onder de Pieter de Hoochbrug in Rotterdam-West. Even verderop is een nachtopvang voor daklozen van het Leger des Heils gevestigd. De dakloze muzikant heeft na omzwervingen door de straten in de laadbak van een pick up truck geslapen, vertelt hij. De nacht was koud en vochtig. All you … Lees verder

Ondergedompeld in bewustzijn

In het theater heb ik nogal eens last van mijn sprinkhanenbrein. Er wordt iets gezegd op het toneel, er ontspringt dan een associatie waar mijn hersens achteraan hoppen en vervolgens mis ik een deel van het verhaal. Of vrees ik dat te doen. Bij The Story of Travis gebeurde dat een aantal keren omdat het theaterstuk, het regiedebuut van steracteur Romana Vrede, nogal rijk is. Het baant zich een weg door de wereldgeschiedenis, persoonlijke verhalen, cultuur en sociale psychologie. Er wordt niet alleen geacteerd maar ook gedanst en gezongen. Het is politiek maar ook persoonlijk, schokkend maar ook humoristisch.

Het … Lees verder

We hebben weer woede nodig

Op woede rust een taboe. Wie boos wordt, heeft verloren, luidt een hedendaagse volkswijsheid. Het idee is dat wie boos is niet meer rationeel denkt, niet vatbaar is voor redelijkheid en zelfbeheersing verliest. In een samenleving waar alles draait om onderhandelen is dat onbruikbaar.

Er lijkt wat voor te zeggen. In woede kun je domme dingen doen waar je later spijt van krijgt. Maar aan de andere kant kan woede je ook helpen angst te overwinnen en acties te ondernemen die je anders achterwege laat. Woede is ook veel complexer dan de primitieve boosheid waar het nu voor wordt gehouden. … Lees verder

Ik verzin dit niet

Ergens in het begin van de voorstelling Voor Heel Even merkt Micha Wertheim op dat alle oorlogen gevoerd worden om drie dingen die niet echt bestaan maar door mensen verzonnen zijn: God, geld en grenzen. Daar gaat de show dan ook over, over onze fantasie, of liever gezegd ons voorstellingsvermogen (no pun intended). Wertheim speelt ermee en laat zien hoe we er niet aan ontkomen dat we door onze fantasie onszelf voor de gek houden.

Hij doet dat onder meer met een ogenschijnlijk simpele truc: hij voert zogenaamd een telefoongesprek met iemand. We horen alleen maar zijn kant van het … Lees verder

Nooit geweten dat kannibalisme zo leuk kan zijn

‘Misschien’ is een woord dat ik graag gebruik maar waar ik tegelijkertijd een hekel aan heb. Ik vind het namelijk niet alleen een bescheiden woord maar ook gemakzuchtig. Misschien geeft je de kans iets te beweren zonder je daarvoor te hoeven verantwoorden.

Misschien is hij een schurk.
Misschien gaat het niet door.
Misschien is er geen god.
Misschien wel.

Zie je?
Kan allemaal. Of niet.

Ik moest er aan denken tijdens de voorstelling Schrödingers Hond van Kim Karssen die donderdag in première ging in Frascati. Ze gebruikt het woord vaak. Dat kan ook moeilijk anders want het stuk is een … Lees verder