Spring naar inhoud

Goed proberen te leven is nog niet zo eenvoudig. Dat merk je als je op social media iets deelt. Ik schreef een stukje over dat ik 12 kilo was afgevallen, waar ik zelf wel tevreden over was, maar ik had buiten de geluksverbranders gerekend. Een vond dat je sowieso niet slank mag zijn als je ouder wordt want dat staat lelijk. Dat was een double whammy: het is niet alleen slecht dat ik ben afgevallen, ik word er ook nog eens lelijker van. Een ander meldde dat hij ook wel eens 15 kilo was afgevallen maar nu 17 kilo zwaarder was. Dus prijs je maar niet gelukkig. Kortom, prettig vooruitzicht.

Dat is het knappe van negatieve comments, ze weten perfect al je onzekerheden op te sporen en aan te wakkeren. Oud, lelijk en straks dikker dan ooit. Ik ben er nog steeds niet achter of dat een bewuste strategie is - met als nog nerveuzer makende conclusie ‘o jee, ik ben transparant, iedereen ziet alles’ - of toeval. Waarschijnlijk dat laatste.

Het extra nare is ook nog eens dat negatieve comments altijd meer impact hebben. Twaalf mensen kunnen vol bewondering constateren dat je iets geweldigs hebt gedaan, de dertiende die roept dat het puur geluk was en niets voorstelt, maakt de meeste indruk. Dat zie je ook wel terug bij mensen die klagen over negatieve comments, soms zijn het er in de praktijk heel weinig en moet je er echt naar zoeken in zee van loftuitingen. Dat wil niet zeggen dat de kutopmerkingen er niet te doen. Juist wel. Dat wijnvlekje op je witte overhemd is meestal ook heel klein maar voldoende om het hele kledingstuk te verpesten.

Ik vraag me wel eens af of de mensen die dergelijke reacties plaatsen, enig idee hebben van wat ze eigenlijk doen. Het is aantrekkelijk om te denken dat het compleet verzuurde types zijn die, gefrustreerd over hun mislukte leven, driftig aan het tikken slaan om als wraak op de wereld en hun eigen bestaan het humeur van anderen te verzieken. Maar dat is denk ik te veel eer. Het is vermoedelijk gewoon lompheid. En dan niet eens bewust.

Sterker nog, waarschijnlijk denken ze zelf je een dienst te bewijzen met hun ‘kritiek’. Het erge is dat dat nog klopt ook. Negatieve comments die echt raken, slaan meestal weliswaar de plank mis op het onderwerp zelf, maar maken je wel bewust van onzekerheden die je anders negeert. In die zin kun je ze ook ten goede aanwent. Als je die onzekerheden kent, kun je er vaak ook wat aan doen. Dan wordt je leven beter en heb je er een volgende keer geen last van.

Zo win je toch nog van de zeurkousen. Al denken die daar zelf vast anders over.

2

Ik ben de afgelopen maanden 12 kilo afgevallen. Dat was ik al veel langer van plan maar het is de eerste keer dat het gelukt is. Laat ik even technisch worden. Mijn BMI zit nu net rond de 24. Ik wil eigenlijk naar de 22 - om te voorkomen dat ik met Kerst meteen weer boven de maximumwaarde van 25 zit - maar dan moet er nog zeker zeven kilo af en ik weet niet of dat gaat lukken. Dan weeg ik net zoveel als toen ik begin 20 was en nog rookte.

Hoe ik die kilo's kwijtraakte? (Want dat wil iedereen weten) De eerste 100 dagen van het jaar dronk ik geen alcohol, dat hielp al wat, verder de bekende trucs van veel water drinken, niet snacken, daarna kwam het paardenmiddel: minder eten. In plaats van een heel bord maar driekwart of minder. In het begin heb je honger maar even doorbijten, zogezegd, en dan wen je er aan. Bovendien is het wel lekker om een beetje hongerig te zijn. Zeker als je naar bed gaat.

Maar dat is niet waar ik het over wilde hebben. De afgelopen week merkte ik dat ik anders om me heen kijk. Tot een half jaar geleden zag ik op straat vooral mensen met overgewicht, nu valt me op hoe mager veel mensen zijn. Dat is een gek fenomeen, waar al een hele lading psychologen op afgestudeerd is. 

Eerst vond ik mezelf te dik en checkte ik kennelijk vooral of ik mensen zag die dikker waren dan ik zodat ik kon denken dat het bij mij wel meeviel. Nu is afvallen een haalbaar streven gebleken dat - excusez les mots - naar meer smaakt en zie ik de een na de ander: "Jee, die is dun, dat wil ik ook."

Het straatbeeld is ondertussen echt niet veranderd maar wel mijn blik. Ik zie wat ik wil zien: veel magere mensen. Nooit geweten dat je het woord wereldbeeld letterlijk moet nemen.