'Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet.' – Multatuli
In 1883 wilde Aletta Jacobs een plek op de kandidatenlijst bij de verkiezingen. Vrouwen mochten nog niet stemmen maar in de Grondwet stond dat iedereen die een bepaald bedrag aan belasting betaalde verkiesbaar was. De arts Jacobs, de eerste vrouw die aan een Nederlandse universiteit afstudeerde, voldeed aan die eis en eiste haar recht op…. Lees verderEen moordcomedy rond MeToo
Bij de AH zag ik een aanbieding die meteen mijn hebberigheidsreflex aansprak. Een handig stoomapparaaat voor slechts 29,95. Ik keek naar de verpakking. Het apparaat zag er beter, handiger uit dan het soortgelijke stoomapparaat dat ik vorig jaar bij diezelfde AH kocht omdat het een aanbieding was. Die huishoudgadget was na drie half geslaagde pogingen… Lees verderEen comedy over de strijd tegen de ondergang
De 45-jarige Youssef Salem is schrijver maar met weinig succes, om het zacht uit te drukken. Totdat hij een roman schrijft over opgroeien in een Algerijns-Frans gezin en de daarbinnen geldende taboes op seks en andere zaken. De hoofdpersoon uit zijn roman is als klein jongetje bang gemaakt voor seks met het verhaal over twee… Lees verderLachen om Lale Gül op z’n Frans
De Tobacco Forces is de meest merkwaardige superheldengroep die je ooit zult zien. Gehuld in strakke, felgekleurde outfits levert een groep mensenredders strijd tegen duistere krachten die de wereld bedreigen. Dat doen ze met martial arts-achtige vechttechnieken en giftige gassen. Ieder lid van de groep is vernoemd naar een schadelijke stof uit sigaretten: Benzeen, Nicotine,… Lees verderBizarre superhelden in identiteitscrisis
Presque is een feel good movie over de dood die zich grotendeels afspeelt in en om een lijkwagen. De hoofdrolspeler is een spasticus, de scenarist trouwens ook want dat is dezelfde persoon. Net als de regisseur. Naast acteur is Alexandre Jolien ook een bekend en populair filosoof. Echt waar. De film, die heel grappig is,… Lees verderFeel good movie in een lijkwagen
Aan de titel lees je het niet af maar The Triangle of Sadness is een hilarische film. En een messcherpe maatschappijkritiek. Zelden zag ik de mechanismes van ongelijkheid, privileges en rijkdom zo helder en grappig in beeld gebracht. Ook nooit gedacht dat ik zo hard zou lachen om de meest afschuwelijke kotsscènes. Over het verhaal… Lees verderLachen om kapitalistische gekte