Francisco van Jole

Ik ben geen fan van Tarantino. Ja, Reservoir Dogs en Pulp Fiction vond ik geweldig maar bij Jackie Brown raakte hij me kwijt. Kill Bill keek ik niet af en bij OUATIH was ik bijna ook weggelopen. Natuurlijk, de film is mooi en vakkundig gemaakt, je voelt je als een 5-jarige die voor het eerst in een kijkdoos gluurt, zo magisch laat hij het Hollywood van 50 jaar geleden herleven. En de acteurs behoren tot de besten dus die zijn ook niet vervelend om naar te kijken maar de film zelf voelt als popcorn, je blijft graaien, iedere hap smaakt hetzelfde en het vult nooit. Na bijna drie uur in de bios doorgebracht te hebben, liep ik door de miezerregen naar huis, geen scene bleef me bij, geen dialoog of zelfs maar zin had me geraakt. ‘Knap gekund’ zeggen ze dan in de kunstkritiek. Maar niet inventief, niets verraste, helaas ook de humor niet. De film wil naar mijn smaak wat te gretig behagen en dat verhoudt zich slecht met de ambitie van rebellie die er duidelijk in doorklinkt: Kijk mij eens. Het verhaal gaat over een has been en dan zou je denken, goh daar zit wat in mr. Tarantino maar ook dat is te makkelijk, alsof hij de kritiek voor wil zijn. De film komt dan ook voor wat betreft impact en originaliteit niet in de buurt van de klassieke spaghettiwestern van Sergio Leone waar de titel naar verwijst. Dat is misschien nog wel het pijnlijkst voor deze grote regisseur.