Het verhaal van Las Bestias is simpel. Een Frans stel van middelbare leeftijd heeft een boerderij gekocht in de bergen van Galicië, het ruige noordwesten van Spanje. In zo’n dorp dat aan het afsterven is. Er wonen nog wat oude mensen, boeren, maar de huizen raken in verval en zelfs de toekomst lijkt er vertrokken.
Antoine en Olga verbouwen biologische groenten die ze op de markt in een stadje verkopen. Ze knappen ondertussen een bouwval op en dromen ervan het dorp weer tot leven te wekken met mensen die net als zij willen ontsnappen uit de rat race van de moderne samenleving. Leven in een pure, schone wereld, dicht bij de natuur. Wie wil dat niet?
Hun buren zien dat anders. Die zijn het povere, harde leven zat en willen genieten van de in hun ogen zorgeloosheid en luxe van de stad. Dat zou normaal gesproken onmogelijk zijn vanwege geldgebrek maar een buitenlandse elektriciteitsmaatschappij wil de bewoners uitkopen om in het gebied windmolens te plaatsen. Een lot uit de loterij. Voor de nieuwkomers betekent dat dan weer de vernietiging van hun droom. Wie van hen mag de toekomst bepalen?
Dit gegeven wordt verwerkt tot een film met de kracht van een roman waarin veel van de hedendaagse conflicten samenkomen, zonder dat ze ooit expliciet worden. De tegenstelling tussen stad en platteland, tussen ecologie en kapitalisme, tussen hoog- en laagopgeleid, tussen nativisme en gelijkheid, tussen Europa en nationalisme. Je kunt het er allemaal uit halen en het fascinerende is dat terwijl je kijkt je standpunten voortdurend aan het wankelen worden gebracht.
Las Bestias is zo gefilmd dat de benauwdheid van het dorpsleven je bekruipt. Een enkele keer is er een shot van het berglandschap en snap je waarom het duo er heen is getrokken, de wilde weidsheid imponeert. Maar verder speelt alles zich af op het erf, in de dorpskroeg, op landweggetjes. Galicië is het groenste deel van Spanje dus het regent er vaak, de lucht is grijs wat het gevoel van gevangen zijn versterkt. Nooit heb je als kijker echt overzicht waardoor je vanzelf de onzekere blik van een vreemdeling krijgt. Wat gebeurt hier en waarom?
De acteurs zijn formidabel, zonder enige vorm van pleasen. De dialogen behoren tot het beste dat ik ooit gezien heb. Ze sleuren je als kijker mee in een conflict. Of laat ik zeggen conflicten want er passeren ook nog andere kwesties. Hoeveel nachtmerries heb je over voor het realiseren van je droom? Wat mag je van elkaar eisen en wat verlangen? En niet te vergeten; wat is liefde? Voeg daarbij dat het ook een echte thriller is, steeds vraag je je af wat er nu weer gaat gebeuren.
De film is geïnspireerd op een waargebeurd verhaal, de lotgevallen van een Nederlands stel dat zo’n 25 jaar geleden naar Galicië emigreerde. Ikzelf kwam daar pas na het zien van de film achter en omdat het een thriller is wil ik er verder ook niks over zeggen. Hoe minder je weet, hoe beter het is.
Dit is de vierde film van regisseur Rodrigo Sorogoyen die ik zag en ik vind ze allemaal uitmuntend. Que Dios nos perdone, El Reino en Madre zijn stuk voor stuk geweldige thrillers die het genre ver ontstijgen.
PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een nieuwsbrief over wat ik zie, lees, schrijf, hoor en verder opmerk. Abonneer je nu meteen gratis via deze link. Vergeet vooral niet de bevestigingsmail te checken.