Ze kunnen nog zo stoer doen maar in werkelijkheid zijn criminelen altijd en overal vooral permanent bang. Niet voor de politie, niet voor gewone mensen maar voor elkaar. Niet alleen vanwege de concurrentie onder boeven maar ook omdat ze hun eigen makkers nooit kunnen vertrouwen. Verraad ligt steeds op de loer. De gevangenissen zitten vol met lieden die verlinkt zijn.
Angst is hun biotoop, zou je kunnen zeggen. Ze kunnen niet zonder. Het is hun belangrijkste wapen. Criminaliteit zaait angst onder slachtoffers maar met het aanjagen van vrees proberen ze ook hun vijanden op afstand houden.
Zelden heb ik een film gezien waarin die angst zo voelbaar is als in Cadejo Blanco, een thriller uit Guatemala die een verpletterende indruk maakt. Vanaf de eerste minuut tot de laatste, twee uur later. Ik zal niet zeggen dat ik er buikpijn van had maar ik voelde de spanning wel in mijn maagstreek, een zeldzame sensatie. Een aspect van de film is de angst waar criminelen zelf onder leven, hoe ze worden uitgekotst door de maatschappij. Ze hebben niets meer te verliezen. Ook dat maakt hen tot monsters.
Cadejo Blanco is een thriller dus ik kan niet veel over het verhaal vertellen. Maar dit moet je weten: Sarita gaat met haar zusje een avond uit in een club in Guatemala City. Dat doet ze al tegen haar zin en dan komt ze er tot haar schrik ook nog achter dat het zusje een relatie heeft met een bendelid. Sarita is het zat en gaat naar huis. Haar zusje blijft achter en blijkt de volgende ochtend van de aardbodem verdwenen.
Aan de politie heb je niet veel in Guatemala als het gaat om verdwijningen, ontdekt Sarita al snel en ze besluit zelf haar zusje te gaan zoeken door te infiltreren in de bende van dat vriendje. Dat klinkt al spannend maar ik verzeker je, het is nog veel spannender.
Het nagelbijten wordt niet alleen veroorzaakt door het meeslepende verhaal en de indringende wijze van filmen maar ook door de acteurs. Karen Martinez is gelauwerd actrice en zet zeer overtuigend een extreem moedige vrouw neer. De meesten van de andere acteurs zijn geen professionals maar wijkbewoners met een bendeverleden. Regisseur Justin Lerner heeft lang met hen gesproken en hun ervaringen in de film verwerkt. Ze spelen dus deels zichzelf. Het geeft de film, die zich afspeelt in de van misdaad vergeven havenstad Puerto Barrios de echtheid van een documentaire.
Dat documentairegevoel wordt versterkt door de wetenschap dat je weliswaar naar fictie zit te kijken maar dat de werkelijkheid er wel heel erg op lijkt. Het bendegeweld is zo hevig dat het voor Guatemalteken de belangrijkste reden is om het land te ontvluchten. Wat Cadejo Blanco ook bijzonder maakt is dat film extreem gewelddadig voelt maar het geweld zelf amper in beeld komt. Terwijl je na afloop het gevoel hebt dat je er steeds naar hebt zitten kijken.
Ik zag Cadejo Blanco via een buitenlandse streamingdienst en heb geen idee of en wanneer de film in Nederland uitgebracht gaat worden maar het zou crimineel zijn als dat niet gebeurde.
PS: Fumer Fait Tousser, de bizarre superheldenfilm waar ik eerder over schreef, draait deze week in de bios.
PPS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Steeds meer mensen ontvangen die. Mis dat niet. Abonneer je hier gratis.