Ik wil dat liefde me gelukkig maakt, zegt een van de hoofdrolspelers in het begin van Wheel of Fortune and Fantasy. Daarmee wordt de film wel samengevat. In de meeste vertellingen vormen liefde en geluk een twee-eenheid. Zonder liefde geen geluk en andersom. In deze film zijn het twee eilanden die ver uiteen liggen maar nog net in elkaars zicht. In dezelfde zee. De titel dekt de lading wel, liefde is een rad van fortuin en fantasie.
Wheel of Fortune and Fantasy is een nieuwe film van Ryûsuke Hamaguchi van wie eerder dit jaar Drive My Car in première ging. De pandemie tast ook het tempo van de bioscoopreleases aan. Bij de trailers vooraf zag ik dat een andere van hem, Asako I & II uit 2018, er nu ook aankomt. Terecht want ik heb het gevoel dat hij beter dan wie ook het gevoel van deze tijd weet te vatten, het gevoel waarin vanzelfsprekendheden op tal van niveau’s langzaam maar zeker onbereikbaar worden. Ook op het gebied van de liefde waarin bijvoorbeeld Tinder met liefde doet wat McDonald’s heeft gedaan met het avondeten.
Drive My Car vond ik hard werken omdat de film zich aan de randen van mijn bevattingsvermogen afspeelde, bij Wheel of Fortune and Fantasy had ik daar minder last van. Alles is weer prachtig fantastisch mooi, van de acteurs tot de kleding tot de muziek en natuurlijk het verhaal. Of liever gezegd de drie verhalen. Want de film bestaat uit drie korte liefdesgeschiedenissen of pogingen daartoe. Het is romantiek van de existentialistische soort. Ik werd verrast omdat de verhalen zo herkenbaar waren en tegelijkertijd zo ongebruikelijk. Dit zou nooit een Franse film kunnen zijn dacht ik een paar keer, en dat wil wat zeggen als het over liefde en relaties gaat.
Verder ga ik er niks over zeggen. Hoe minder je vooraf weet over de verhalen, hoe beter het is. Net als bij de liefde zelf.