Misschien heb ik naar een komedie zitten kijken, dacht ik toen de laatste letters van de aftiteling voorbij gleden. Ik had de afgelopen 2 uur en een kwartier welgeteld een keer gelachen. Nou ja, gelachen meer gegrinnikt.
Ik merkte het op tegen de enig andere bezoeker die nog in de zaal was en haar spullen pakte.
“Een comedy? Nee toch?” reageerde ze vertwijfeld. “Vooral saai en voorspelbaar.”
Maar net als ik had ze zich niet verveeld.
Dat is op zich een merkwaardig fenomeen: dat een film erg kan tegenvallen maar toch niet vervelend is om naar te kijken. Al moet ik bekennen dat ik ook bleef zitten omdat ik deze woorden wilde gaan schrijven.
Ik heb het over Mascarade de nieuwe film van Nicholas Bedos. Eerdere films van hem, Monsieur & Madame Adelman en La Belle Époque, heb ik met veel plezier bekeken. Die zijn knap gemaakt maar nu vertilt hij zich. Het verhaal wordt op zo’n ingewikkelde manier verteld, met een tsunami aan flashbacks en perspectiefwisselingen, dat het soms gewoon lastig is te volgen. Dat is extra hinderlijk omdat het verhaal naar z’n aard al complex is: het gaat om een geraffineerd oplichtersduo, jong en aantrekkelijk, dat aan de Franse Rivièra op listige wijze oude rijkaards geld afhandig maakt.
De cast, die bestaat uit Franse steracteurs, en de omgeving zijn de reden dat het geen straf is om te kijken. Al die zinderende zon, verkoelende zwembaden, hitsige seksscenes, heerlijke terrassen. Ik kreeg zo waar trek in een glas rosé.
Niettemin werd ik ook bekropen door een wat ongemakkelijk gevoel. Drijft deze film niet wat al te veel op agisme? Ouderdom wordt neergezet als een soort hel op aarde. De ouderen zijn gefortuneerd maar kijk, ze hebben niet de grootste schat die het jonge koppel bezit: fysieke aantrekkelijkheid. Daardoor laten ze zich makkelijk verleiden. Dat is inderdaad een cliché maar is het nog van deze tijd?
PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een wekelijkse nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Abonneer je hier gratis.