Categoriearchief: Radio

Gouden douchekranen

2017 lijkt zo’n jaar te worden dat er iedere week wel een Woord van het Jaar opduikt. En deze week was dat natuurlijk golden showers. Dat was niet alleen een prettige schock vanwege de context waarin het woord over ons, tja… ik zal maar zeggen uitgestort werd, maar ook vanwege de eindeloze hoeveelheid grappen. Haha, haha…

Later die avond was er een politicus van de ChristenUnie die het niet helemaal begrepen had. “Maar wat moet je met gouden douchekranen? Je Napoleon wanen?” twitterde Statenlid Kees in een poëtische bui. Ik moest er niet alleen weer om proesten maar ik werd er ook door ontroerd. Hier was een volwassen geest die nog niet bezoedeld was door perverse gedachten. 

Dat het nog bestaat in deze wereld. Dat geeft toch hoop, zei ik tegen een vriendin toen ik de tweet van Kees liet zien. Ze lachte niet maar keek me ongelovig aan en antwoordde: “Misschien weet hij alleen maar niet dat het zo genoemd wordt.”

Deze mini-column las ik voor in Hier Hoor Je Hoe Het Echt Zit, m’n nieuwe nachtprogramma op NPORadio 1. Iedere zaterdagochtend van 2 tot 4. Tot aan de verkiezingen.

Ochtendnieuws

Ik houd niet van verhalen die beginnen met ‘vroeger’, daarom zet ik deze zin ervoor want eigenlijk begon dit stukje zo: Vroeger werd ik ’s ochtends wakker en las ik als eerste de krant. Nu word ik wakker en lees ik als eerste Twitter, om te zien wat er die nacht is gebeurd. En daarna de krant, om te lezen wat er gisteren is gebeurd en wat ik daar nog niet van weet. Dat laatste wordt met het jaar minder. Uiteindelijk zal dat verdwijnen.

De vraag is of dat komt omdat ‘de krant’ dan door Twitter, Facebook en consorten is verdrongen of dat de krant de nieuwsfunctie heeft terugveroverd. Voordat je als digitaliër in hoongelach uitbarst: dat laatste zie je bijvoorbeeld bij live blogs, die bij rampen en andere crises de effectiefste manier zijn om nieuws te volgen zonder al je tijd er aan kwijt te raken.

Money for NothingVanochtend postte Reint Jan Potze, presentator van een ochtendprogramma bij Radio Rijnmond dat ik voornamelijk via Twitter volg, de volgende woorden:
@ReintJanPotze:
We gotta install microwave ovens
Custom kitchen deliveries
We got to move these refrigerators
We got to move these color TV’s
#np

Het is een tekst die iedereen die naar mainstream radio luistert al 100.000 keer gehoord heeft. Ik las de woorden en hoorde in mijn hoofd gelijk de muziek zonder dat de radio aanstond. Maar voor het eerst viel me iets op. Het enige woord uit dat refrein dat de 21e eeuw niet overleefd heeft is ‘color tv’s’. Wie zegt er nog kleuren-tv’s? Niemand. Ze zijn niet verdwenen maar als begrip bestaan ze niet meer. Daar valt heel veel over te zeggen maar in die zin heeft de krant de kleurentv toch maar mooi verslagen. Wie had dat vroeger gedacht?

Weg met de haast, een gesprek met Liesbeth van Tongeren

Van Tongeren Bob BronshoffWe leven in een haast-maatschappij. Alles moet snel, voor weinig is tijd en als we dat anders willen dan moeten we onthaasten. Het enige moment dat de tijd nog vrij is van steroïden is de nacht. Dus mocht ik in De Nacht van Jole op Radio 1 twee uur praten met GroenLinks Kamerlid Liesbeth van Tongeren. Ze wil dat we het anders gaan doen, ophouden met denken dat alleen groei gelukkig maakt want het is aangetoond dat dat middel is uitgewerkt. Ze is ook links, ze vindt dat ziekenhuizen geen winst moeten najagen en dat bijvoorbeeld openbaar vervoer  een taak voor de overheid is. Dat is vloeken in een maatschappij waar de economie de nieuwe kerk is. Ze publiceerde er samen met Pepijn Vloeimans eerder dit jaar een bundel over, ‘Schetsen van een nieuwe economie’, die je hier gratis kunt downloaden.

Minder haast betekent ook minder verspilling, je komt er verder mee. En minder verspilling is wat ze ook wil. Meer schone energie, meer windmolens. Dat wordt tegengewerkt door de VVD want die staat voor de belangen van de oude economie. Minister Kamp zegt weliswaar dat hij schone energie maar als ik vraag ‘hoe’ dan blijft het stil, vertelde ze.

Het gesprek begint met een simpele kwestie die meteen heel ingewikkeld is: de Kamer heeft een motie van Liesbeth aangenomen waardoor passagiers die vergeten uit te checken met hun ov-chipkaart het te veel betaalde geld terugkrijgen. Aan die maatregel is 5 jaar gewerkt en nog weet niemand om hoeveel geld het precies gaat. 22 miljoen euro wordt er geschat. Zou dat in de horeca gebeuren, of bij de pompstations, dan was de wereld te klein. Maar openbaar vervoer bedrijven komen er al jaren mee weg. Hoe kan dat toch?

In de twee uur ook de Nachtrit met verhalen over de plotse en  razendsnelle overstroming in 1960 van Tuindorp Oostzaan en over korenmolen De Dood in Zaandijk. Waarom heet die zo?

De Nacht van Jole met Liesbeth van Tongeren (mp3)

 

De Nacht van Jole, om wakker na te luisteren

NachtritSinds begin april presenteer ik op Radio 1 De Nacht van Jole, een wekelijks programma van woensdag op donderdag tussen 2 uur ’s nachts en 6 uur ’s ochtends waarin ik met een gast en luisteraars praat. De eerste twee uur bestaat uit een interview. Dan volgt De Nachtrit, een verkenning van Nederland aan de hand van het 50 jaar oude Reisboek voor Nederland. Niet iedereen had toen nog een auto, televisie was ook nog niet overal aanwezig. Wat is er volgens het Reisboek te zien op onze route en wat is er sindsdien veranderd?  Om dat te weten te komen wordt een beroep op de luisteraars gedaan. Tussen 5 en 6 is er de rubriek de Nachtkijker, die een blik op de andere kant van de wereld biedt.

Hier de afleveringen tot nu toe in mp3 formaat, ook geschikt om te downloaden. Op de links zit een houdbaarheidsdatum, na een aantal weken zijn de uitzendingen niet meer online beschikbaar.

19-06 Marieke Rietkerk, programmamaker en eindredacteur van Kassa!, over consumenten, media en vrouwen.

12-06 Historicus Zihni Özdil over de multiculturele samenleving

05-06 Internet-ondernemer Yuri van Geest over singularity

29-05 Tinkebell over de kunst van het wereldverbeteren

22- 05 Karen Soeters, directeur van het wetenschappelijk bureau van de Partij voor de Dieren, over dierenliefde en dierenleed

15-05 Hoogleraar Ivan Wolffers over gezondheid

08-05 Maarten van den Heuvel, auteur van de tv-serie en het boek ‘Vrijheid,. Gelijkheid en Broederschap’

01-05 Kunstenaar Quinsy Gario over Zwarte Piet en aanverwante zaken

24-04 Journalist Marie-Claire van den Berg over groen leven

17-04 Columnist Malou van Hintum over onder meer geestelijke gezondheid

10-04 Documentairemaker Abdelkarim El Fassi over de tweede generatie

03-04 Peter Kee, parlementair redacteur Pauw & Witteman over politiek en televisie (niet meer beschikbaar)

Meer op de Facebook-pagjna

cc-foto: Oliver Wagemann

 

 

Spaans verzet

salvador.jpgDe wereld, of althans Nederland, was in rep en roer. In Spanje stond de dictator Franco op het punt enkele van zijn tegenstanders te executeren. Daarvoor gebruikte hij zijn favoriete instrument: de wurgpaal.
Spaanse sinaasappels werden uit protest geboycot en tv-ploegen trokken naar Schiphol om vakantiegangers te vragen of ze nog wel naar Spanje konden.
Het was halverwege de jaren zeventig, ik was 14 of 15 jaar oud en keek samen met mijn broer met afgrijzen naar het nieuws. We moesten iets doen om dit onrecht tegen te houden. Maar wat? We woonden in een dorpje dat zo ver verwijderd was van de echte wereld dat we er nooit enig verschil konden maken. Een protestdemonstratie was uitgesloten en bij de supermarkt kon je niet eens sinaasappels boycotten omdat niemand kon vertellen of ze wel of niet uit Spanje kwamen.
We moesten een daad stellen, niet alleen om de executie tegen te houden maar ook om zelf te ontsnappen aan het dorpse bestaan waar de inwoners zich nooit druk maakten om andere zaken dan aardappeloogsten, de nieuwe auto van de buren en de zondagsrust.
Hangend op een bank in de achtertuin piekerden we ons suf. De tijd begon te dringen.
“Een bommelding, we doen doen een bommelding,” zei mijn broer plots. “Bij de ambassade.”
Hij liep naar binnen en draaide 008.
“Mag ik van u het telefoonnummer van de Spaanse ambassade in Den Haag?”
Ik keek toe hoe hij de cijfers neerkrabbelde en trots vervulde me. Wij gingen een daad stellen.
We moesten de bommelding natuurlijk niet vanaf huis doen maar vanaf een anonieme plek. De telefooncel, de enige in het hele dorp. We liepen er heen, kalm maar toch opgewonden. Alsof we guerrilleros waren.
Bij de telefooncel zaten een paar oude mannen op een bank, een leunde er op een wandelstok. Ze keken ons langdurig aan als koeien die gestoord worden bij het grazen. Shit. Geen getuigen, we mochten geen getuigen hebben.
We liepen nerveus een blokje om. En nog een. Nog nerveuzer.
Wat gebeurt er eigenlijk als we gepakt worden, wilde ik van mijn broer weten.
HIj keek me aan. “Dan gaan we de gevangenis in.”
Zou het wel helpen, zo’n bommelding, vroeg ik mezelf af.
Mijn broer haalde een paar keer het papiertje uit zijn broek en bekeek steeds het telefoonnummer. Alsof het een geheime cijfercombinatie was.
Spraken ze bij de ambassade eigenlijk wel Nederlands? Of moesten we de mededeling in het Engels doen? Om het echter te maken?
De mannetjes waren weg. Wie doet het?
“Ik ga wel”, zei mijn broer uit zichzelf, tot mijn opluchting. “Blijf jij op de uitkijk staan.”
Hij keek schichtig on zich heen, ging de glazen kooi binnen, nam de hoorn van de haak en gooide een kwartje in het toestel.
Ik zag hem het nummer van het papiertje draaien. Hij hield zoals afgesproken zijn hand als toetertje voor zijn mond om zijn stem te vervormen.
Ik keek de omgeving af of er geen getuigen waren. De straat was leeg. Maar bewoog daar achter dat raam geen gordijn? Ik probeerde uit mijn ooghoeken waar te nemen.
Wat zouden ze doen na de bommelding? Ja, het pand ontruimen maar dan? Madrid waarschuwen?
Mijn broer kwam naar buiten en keek bedrukt. We liepen naar huis. De handen in de zakken. Zou het vanavond op het nieuws zijn?
“En?” vroeg ik toen hij tegen een steentje schopte.
Hij bleef voor zich kijken.
“Ze waren in gesprek.”
Thuis gekomen, ging hij naar zijn kamer.
We aten die avond zwijgend aan tafel en spraken nooit meer over het voorval.
Vanavond in Desmet Live een gesprek over de film Salvador, gebaseerd op het levensverhaal van de Spaanse anarchist Salvador Puig Antich die in 1974 op 25-jarige leeftijd door Franco aan de wurgpaal werd geëxecuteerd.
En verder onder meer De Filosofie van het Vegetarisme, Teun van de Keuken en de Nieuwzeelandse band Katbite. Luisteren en kijken doe je van 18:00 tot 20:00 uur hier

We’re from Barcelona

barca.jpgAanstekelijk vrolijk, dat is het liedje ‘We’re from Barcelona’ gemaakt door een Zweed – I’m from Barcelona – die volgens eigen zeggen wat vrienden bij elkaar zocht en het nummer opnam. De clip doet niet onder voor de muziek.
Vanavond heb ik het nummer gedraaid in de Geitenwollensokkenshow omdat Barcelona de eerste Spaanse stad is die een verbod heeft uitgevaardigd op stierenvechten. Komende week stemt het Catalaanse parlement over een wet die het verbod ook rechtsgeldig kan maken. Stierenvechten wordt dan in heel Catalonie verboden.
Te gast in de GWSS was Saskia Oskam van het Comite Anti Stierenvechten, een actiegroep opgericht op verzoek van Spaanse dierenbeschermers om (Nederlandse) toeristen ervan te weerhouden de arena’s te bezoeken.