De een wil de ander
De ene wil een ander maar die Ander wil die ene niet De ander wil een ander maar Die ene heeft verdriet Zo luidt het simpele, romantische refrein van een lied van Ramses Shaffy, over de pijn van dolende harten die de komische kronkelwegen van verlangen volgen. Het zou ook de synopsis kunnen zijn van… Lees verderDe een wil de ander
Tüteren in Parijs
De wedstrijd Nederland-Turkije keek ik in een sportcafé in Parijs. Laat ik maar meteen bekennen dat ik nooit eerder in een sportcafé ben geweest, behalve een keer min of meer per ongeluk in Londen. Die ervaring smaakte niet naar meer, het voelde een beetje alsof ik aan boord van een vikingenschip zat dat richting Dorestad… Lees verderTüteren in Parijs
Hoe ik in de bus naar Parijs belandde
Laatst zag ik een clipje van iemand die toonde hoe onhandig hij was. Struikelen, stoten, vallen, breken. Het kwam op anderen misschien overdreven over maar ik dacht meteen hè, dat herken ik. Het voelde als een soort bevrijding, dat er minstens nog een zo’n iemand was. Alsof er een last van me afviel. Nou ja,… Lees verderHoe ik in de bus naar Parijs belandde
Niks begrepen, toch genoten
Ik zag Kinds of Kindness, de nieuwste film van magisch wonderkind Yorgos Lanthimos die eerder dit jaar scoorde met Poor Things, waarin Emma Stone een feministisch monster van Frankenstein speelt. Ook in deze raadselachtige film speelt ze weer een indrukwekkende rol. Net als bij alle eerdere films van Lanthimos had ik natuurlijk geen idee waar… Lees verderNiks begrepen, toch genoten
De vijand die we zelf zijn
Nooit eerder las ik in een roman het woord ‘vijand’ en dacht hé, dat ben ik. Het overkwam me in Winarta, een verpletterende novelle van de Indonesische schrijver Basuki Gunawan. Hij schreef het verhaal in het Nederlands als feuilleton het tijdschrift De Nieuwe Stem. Een boekuitgave ging in 1954 – vijf jaar nadat Nederland de… Lees verderDe vijand die we zelf zijn