Francisco van Jole

Er zijn natuurlijk belangrijkere ontwikkelingen maar in de metro viel het me ineens op. De wereld, of in ieder geval het metrostel, zag er anders uit. Er waren geen blote enkels meer te zien. Op andere plekken bleek dat steekproefgewijs eveneens het geval. Althans in Rotterdam, een stad die qua street style nogal afwijkt van de rest van het land. Ook mensen die na 1990 geboren zijn dragen nu (middel)lange sokken. De mode van naaktheid tussen pijp en schoen lijkt voorbij, of in ieder geval op haar retour.

Terwijl ik dacht dat het nooit zou veranderen. Sokken, dat was iets uit de vorige eeuw geworden, net zo ingehaald door de vooruitgang als knickerbockers. En blote enkels zouden net zo eeuwig blijven als de skinny jeans. Maar de broeken die geen lucht laten tussen stof en huid zijn ook al een tijd niet meer de norm.

Ik kan het nu wel bekennen: ik werd altijd een beetje ongemakkelijk van de soklozen. Dat wil zeggen in de winter. Alleen al bij de aanblik van de blote enkels liepen de rillingen over mijn rug. Noem het fantoomkou. Het niet dragen van sokken is Italiaans, zomers. Sokloze voeten in de winter is voor mij zoiets als rosé op de ijsbaan.

Wanneer was het begonnen? Was het een stil protest geweest tegen de vrolijk gekleurde sokken waarmee mannen met saaie kantoorbanen duidelijk proberen te maken dat ze op verjaardagen leuk uit de hoek kunnen komen? Ik heb geen idee.

In deze tijd waarin alles een hashtag krijgt was er geloof ik zelfs niet eens een woord voor de trend. Op een Belgische site las ik flanking – een samenvoeging van flashing en ankle – en het veel mooiere flenkelen. Maar volgens Google zijn het geen termen die echt gebruikt worden. De afwezigheid van een benaming hoort misschien bij de enkel. Ik kwam er achter dat de twee knobbels aan weerszijden van je enkel ook geen naam hebben. Zo vreemd. Ja, wel iets in het Latijn maar dat is voor mannen die elke dag aan Rome denken. De Romeinen deden trouwens ook niet aan sokken.

Maar goed, de sok is weer terug. Als de stropdas maar weg blijft.

PS: Iedere zondagavond verstuur ik In de Week, een zeer persoonlijke nieuwsbrief over wat ik de voorbije week zag, las, meemaakte en dacht. Abonneer je hier gratis.