Je kunt natuurlijk op de nieuwe James Bond wachten maar als je al eerder wat spanning wilt zoeken is het een goed alternatief om te gaan Interrailen. Dat is hartstikke leuk, hadden vrienden bezworen. Of moet ik al spreken van ‘voormalige vrienden’?
Om drie uur in de nacht werd ik wakker, van de hitte of nervositeit omdat er een ingewikkelde treinreis wachtte. Van Rotterdam naar Brussel, daar overstappen op de trein naar Lyon en dan de trein naar Barcelona nemen. Een reis van 12 uur die al maanden tevoren zorgvuldig was gepland. Dat is ook nodig want met Interrail kun je weliswaar tegen een vast tarief door Europa crossen maar op de meeste hogesnelheidstreinen is het verplicht te reserveren, met bijkomende kosten. Anders kun je niet met de trein mee. Daarom had ik iedere etappe nauwkeurig voorbereid. Zodat er niets mis kon gaan. Dat is nog geen eenvoudige zaak, om het zacht uit te drukken, want niet alleen heeft ieder land eigen spoorwegmaatschappijen met eigen systemen, er bestaan ook nog allemaal varianten daarbuiten, zoals Eurostar. Om de moed niet te verliezen had ik mezelf wijsgemaakt dat het een spannende spelshow was. Dat riep genoeg fanatisme in me op om de finale te halen. Na een paar spannende uren waren alle tickets geboekt, alle zitplaatsen bevestigd.
Nu was ik wakker. De wekker zou pas over drie uur af gaan, om zes uur in de ochtend. Ik probeerde nog even de slaap te vatten maar dat lukte niet. Na 10 minuten naar het plafond gestaard te hebben, pakte ik toch maar mijn telefoon en zag tot mijn schrik in mijn inbox een zojuist binnengekomen bericht van Eurostar: Your train to Brussels-Midi/Zuid on 25/06/2026 is cancelled. Due to operational restrictions, we’ve had to cancel your train. We’re so sorry for the disruption to your trip. We understand how much this affects your travel plans, and we’re here to help you find the best way forward.
“We zijn hier om hier om je te helpen.” Maar het leek wel een bericht van Blofeld, het criminele meesterbrein waartegen 007 het opneemt. Er stond geen contactknop in de mail, geen link, geen mailadres, geen telefoonnummer. Alsof je voor een potdichte kasteelpoort komt te staan met een bordje welkom en verder niks. Als deze trein uitviel, hoe moest je dan op tijd de aansluiting in Brussel halen? Ik kroop uit bed. Eerst maar eens koffie.
Buiten werd het alweer licht. De nacht hing nog als een vochtige handdoek om mijn schouders. Het zou vandaag weer warm worden. 32 graden. “Your train is cancelled.” Een stel nijlganzen kwaakte luidkeels. Het klonk sadistisch. Meeuwen scheerden schaterend door de lucht.
Ik keek of ik het Eurostar ticket naar Brussel kon omboeken naar een andere tijd. Dat kostte 127 euro. Verder zoeken dan maar. Dat klinkt makkelijk maar de wereld van interrail is geen Google waar je wat intikt en dan een overzicht krijgt.
Je kunt in de Interrail app kijken die zo gebruiksvriendelijk is dat je keer op keer verwelkomd wordt met “U bent uitgelogd. Log opnieuw in.” Die app doet in gebruik denken aan een atoombom die door Blofeld is geplaatst en onschadelijk gemaakt moet worden terwijl de seconden wegtikken. Het vereist een aparte logica die ik niet tot mijn beschikking heb. Hier stond weliswaar niet het voortbestaan van de planeet maar wel van de vakantie op het spel. Ik moest een oplossing vinden om op tijd in Brussel te komen en de TGV naar Lyon te halen. De tijd leek steeds sneller voorbij te strijken.
Ineens zag ik het. De Eurocity Direct naar Brussel, gewoon van de NS, vertrok een paar minuten eerder dan de gecancelde trein. Helemaal geen reservering nodig. Hier kun je met een interrail pas gewoon instappen. Tada! Blofeld was verslagen. Ik dronk mijn koffie op en ging douchen.
De trein vertrok op tijd, was niet vol en arriveerde op tijd in Brussel. De aansluiting naar Lyon zou over drie kwartier vertrekken, van welk perron was nog niet bekend. Wachten dus op een bankje in de stationshal, niet bepaald een prikkelvrije omgeving. Luid pratende mensen, een omroeper die hen om de paar minuten in drie talen trachtte te overstemmen, stofzuigwagens. Soms liep er een zwaar bewapende militair voorbij, een maskerende sjaal tot aan de ogen opgetrokken, als bij een woestijnstrijder. Op het informatiebord verschenen steeds nieuwe bestemmingen en vertrektijden. De hitte leek het verkeer niet te ontregelen. Na 50 minuten stond daar eindelijk de TGV naar Lyon en de schrik sloeg me om het hart. Een rood vak: Supprimé / Rijdt niet. Nee! Niet weer! Het was inmiddels 10 voor 10 in de ochtend.
Terwijl ik het gevoel had dat de wereld alsnog instortte deed de man van de informatiebalie alsof het een routineklus was. “Er vertrekt om 13:15 nog een trein naar Lyon. Als u daar aankomt gaat u naar de informatiebalie en wordt er een hotel geregeld. U kunt dan de volgende dag doorreizen naar Barcelona.” Maar de gereserveerde zitplaatsen dan, moeten die niet overgezet worden? “Nee, u gaat gewoon naar de hoofdconducteur en die wijst u dan uw plaatsen.” Dat ging wel erg makkelijk. Verdacht gemakkelijk.
Tijdens het wachten dacht ik aan de oplopende risico’s. Misschien viel de volgende trein wel ergens tussen twee stations stil. Dat was een paar dagen eerder ook gebeurd. Ik had de horrorverhalen gelezen. De airco was uitgevallen, de temperatuur liep op tot 50 graden, de wc’s werkten niet meer, de bar was in een mum door alle voorraad water heen. Uren had het geduurd.
De Franse autoriteiten hadden gewaarschuwd niet met de trein te reizen. Eurostar had gemaild dat je water mee moest nemen. Ik had al liters water bij me maar liep nu de HEMA binnen en kocht een handige oplaadbare handventilator.
Drie uur later bleek het perron overvol. De conducteur werd ingesloten door verontruste reizigers die wapperden met telefoons en uitgeprinte tickets. Hij stak zijn armen in de lucht. “Ik kan er niets aan doen, de trein is helemaal volgereserveerd.” Overal verdrongen reizigers elkaar om in te stappen, behalve helemaal vooraan. Snel, snel. Net op tijd. Op het balkon waren de klapstoeltjes nog onbezet. Vier uur op een klapstoeltje. Het was niet anders.
De trein stopte in Lille. Er stapte niemand uit maar er kwamen wel meer passagiers bij. Britse gezinnen met kinderwagens, op weg naar Disneyland. Bezorgd keken ze om zich heen. “Dit is het begin van de pretpark ervaring”, hield ik hen voor. “Deze attractie heet De reis naar de hel.”
Een ma Flodder-achtige vrouw stapte in met haar pitbull die aan mijn voeten op de grond ging liggen. Ze wilde een joint opsteken maar zag er vanaf toen ik protesteerde, alleen al omdat ik vreesde dat de rookmelders af zouden gaan. In Frankrijk betekent dat ongetwijfeld dat er 15 brandweerwagens aan komen stormen en de hele trein gecontroleerd moet worden.
Het balkon raakte vol met staande passagiers. Een toetsenist wurmde zijn instrument in flight case naar binnen. Het werd warm. Op het balkon is geen airco. De handventilator bleek mijn redding. Als een van de andere passagiers het te benauwd kreeg richtte ik het apparaat daar op. Ma Flodder was dankbaar en bleek even lief als haar pitbull die op de grond onafgebroken lag te hijgen. Noodsituaties scheppen vaak sterke sociale banden.
Ik dacht aan goedkope vliegreizen, hoe ik ooit voor 8 euro naar Barcelona was gevlogen, gewoon op tijd. Hoe ik dat niet meer wil. Hoe klimaatvernietigers lekker comfortabel en goedkoop reizen terwijl de klimaatbeschermers alle ontberingen te verduren krijgen. Hoe gelovigen niet beseffen dat Satan al lang gewonnen heeft. De aarde warmt op tot helse temperaturen, weg paradijs. Europa heeft eeuwenlang het beste klimaat ter wereld gehad en ook daar de welvaart aan te danken maar nu gaat het eraan door de geld- en gemakzucht die welvaart met zich meebrengt. We leven in een sf horrorroman.
In Lyon was de medewerker van de SNCF vol begrip. Ik weet niet hoeveel cursussen de-escaleren hij had gevolgd maar het werkte. Hij overhandigde een keurig verpakt noodrantsoen en zei vriendelijk “dit is uw diner”, evenals noodtickets voor de volgende dag, ‘zitplaatsen niet gegarandeerd’, stond er waarschuwend op en wees de weg naar een Ibis Budget Hotel om de hoek waar een kamer was gereserveerd op naam van ‘Emergency’.
“Nee, er zijn helaas geen zitplaatsen meer”, zei de hoofdconducteur de volgende dag, “maar u kunt in de bar zitten.” De barkruk was niet zo’n probleem, een oude man twee meter verderop wel. Die snotterde en hoestte voortdurend zonder zijn mond te bedekken. Een paar dagen ziek worden, dat kon ik nu echt niet gebruiken. Nog helemaal in James Bond modus opende ik mijn koffer en haalde een beschermend mondmasker tevoorschijn. Een paar uur moeilijk ademen kon er ook nog wel bij.
Al snel verscheen de hoofdconducteur weer. “Ik heb nog plaatsen in de eerste klas, maar alleen als die bij volgende stations in de tussentijd niet verkocht worden. Anders moet u ze opgeven.” Zeven tussenstations. Het voelde als een rit door een casino. Iedere stop kon de laatste zijn. Maar de airco was fijn, de coupé doodstil. Zo had ik het voor ogen gehad. Al zoevend lekker lezen.
Terwijl we Barcelona naderden brak plots een enorm lawaai uit. Op alle telefoons van alle passagiers gingen noodmeldingen van de Burgerbescherming af. Vanwege een bosbrand moesten precies op dit moment alle mensen geëvacueerd worden uit het omliggende gebied waar we nu doorheen raasden.
Dat zie je altijd in James Bond films, net als je denkt dat het voorbij is, gebeurt er nog iets. Maar net als bij 007 werd ook dit gevaar overwonnen. De trein reed gewoon door en arriveerde veilig in Barcelona. Eenmaal buiten het station zag ik een vliegtuig overvliegen. Arme mensen, die maken nooit wat mee. Zo saai lijkt me dat.
Om minder afhankelijk te zijn van social media maak ik iedere zondag een nieuwsbrief met tips, ervaringen en ideeën. Abonneer je nu gratis.