'Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet.' – Multatuli
It’s all in the name, zou je kunnen zeggen van het Parijse Le Musée national de l’histoire de l’immigration, dat vorige maand heropend werd na een lange verbouwing. Niet alleen dat de Fransen een voorkeur hebben voor heel lange namen voor instituten maar de naam laat ook precies zien wat het inhoudt: het nationale museum… Lees verderFranse migranten en de val van kabinet Rutte IV
“Een betere wereld begint misschien niet bij jezelf maar wel bij de wil om in een betere wereld te leven,” schrijven de filosofische tweelingbroers Arthur en Jarmo Berkhout tegen het einde van hun boek ‘Anti-nihilisme. Engagement in de 21ste eeuw’. Die zin trof me om drie redenen. De eerste is het gebruik van het woord… Lees verderRevolutionair kookboek, wel zonder recepten helaas
Supergaaf heet het boek over de overtuigende taal van Mark Rutte dat docent Nederlands Robbert Wigt schreef. Die titel bevat al meteen twee methodes van de premier. Hij is iemand die graag enthousiasme en optimisme uitstraalt en je dat inwrijft met superlatieven. Iets is niet gewoon gaaf maar supergaaf. Wigt maakt al direct duidelijk dat… Lees verderBleek ik toch nog wat met Rutte gemeen te hebben
Eva Meijer schreef ‘Verwar het niet met afwezigheid’, een essay over stilte als politiek middel. Dat klinkt misschien wat zweverig, mijn eerste associatie was met iets als mediteren voor vrede, maar het tegendeel is waar. Ik heb me nooit eerder zo gerealiseerd wat voor een praktisch en veelzeggend instrument stilte is. Het begint er al… Lees verderDe veelzeggendheid van stilte
Onbeschikbaarheid is misschien wel het interessantste boek dat ik dit jaar gelezen heb. Ik zeg bewust misschien omdat het boek ook gaat over de heilloze weg om alles in te delen in overzichten. Hartmut Rosa is een, naar ik begrepen heb, zeer gerespecteerde Duitse socioloog. Hij zoekt kortweg gezegd een verklaring voor waarom mensen ontevredener… Lees verderDe overeenkomst tussen voetbal en de Maan
Pietà, de nieuwe roman van Elfie Tromp, is een vet boek. Niet alleen dat het een gaaf boek is, of dik (367 pagina’s) maar ook omdat het vet geschreven is. Letterlijk, omdat Elfie dol is op vet. Vette wangen, vette buiken, vet eten, vet duikt voortdurend op. En figuurlijk. De poëtische observaties druipen overal uit… Lees verderEen omver te halen beeld