Ik beken dat ik nog nooit een film van Luis Buñuel had gezien. Een naam die door filmliefhebbers altijd met zoveel ontzag wordt uitgesproken dat ik er als beroepsleek een beetje door geïntimideerd word. Begint iemand over Buñuel dan voel ik me bijna automatisch dom. Ook al omdat bekend is dat de films van Buñuel onbegrijpelijk zijn. Niet kijken is veiliger dan ‘ik heb gekeken en er niets van begrepen’.
Op vrijdagavond kwam een einde aan dat Buñuelloze tijdperk. Tijdens een lange, uitputtende mars door de ondoordringbare delen van de Netflix-catalogus stuitte ik op Le Fantôme de la Liberté, ofwel … Lees verder