Categoriearchief: Rennen

Mijn leven als social junkie

Net als de rest van de wereld probeer ik de tijd die ik op sociale media doorbreng terug te dringen. En net als bij de rest van de wereld -behalve dan de 640.000 Nederlanders die afscheid namen van Facebook – lukt dat natuurlijk niet. Ik ben immers verslaafd, ze noemen me niet voor niets een gebruiker, een junk die op ieder moment dat de verveling dreigt toe te slaan, grijpt naar een quick fix. Wat gebeurt er nu weer op Twitter? 

Ik zou me natuurlijk direct bij de Jellinek-kliniek kunnen melden maar omdat we leven in het tijdperk waarin alles je eigen schuld is, probeerde ik het eerst met zelfhulp. Ik volgde daarbij een beproefde strategie uit de tijd dat de stad nog overspoeld werd door heroïneverslaafden.  Die kregen methadon om af te kicken, er reed daartoe een methadonbus door de stad. Dat spul verzachtte het afkicken en was minder verslavend.

Dus ging ik op zoek naar digitale methadon. Verslavende apps die minder je leven beheersen. Eerst probeerde ik Tumblr, een sociaal netwerk waar niemand op zit die ik ken dus dat was lekker rustig. Geen like-stress ook want niemand zal me liken. Het wordt begrijp ik voornamelijk bevolkt door tieners die kampen met wat de Engelstaligen ‘angst’ noemen, een soort levensfobie. Daarom heb je dus ook geen last van ze.

Het voelde na een tijdje koppig bivakkeren op Tumblr toch alsof ik in m’n eentje aan boord van een cruiseschip over de oceaan dobberde. En dan bedoel ik zonder iemand anders aan boord. Na een paar weken dolen door de verlaten casino’s ga je verlangen naar een ijsberg om tegen op te botsen.

Iets anders dus. Ken je Ello nog? Dat werd ooit gepresenteerd als de opvolger van Facebook toen Zuckerberg de zoveelste draconische gebruikersvijandige maatregel doorvoerde. Iedereen meldde zich aan en haakte vervolgens af. Rondhangen op Ello is als dolen door een verlaten vallei. De naam zegt het eigenlijk al: Ello? Ello? Anybody here? Stilte…

Wordfeud en Social Chess helpen maar een beetje. Ik bedoel, het leven is tenslotte geen spelletje.

Toen dacht ik aan het prille begin van Twitter. Twitter vroeg: wat ben je aan het doen? Koffie drinken, was vaak het antwoord. Maar het goede van die vraag is dat het uitnodigde tot actie. Ook omdat iedereen het had over wat ze aan het doen waren. Door Twitter werd hardlopen leuker, ging ik vaker naar concerten. Die tijd is wel voorbij. Als ik nu op Twitter zou melden dat ik hard heb gelopen luidt de reactie niet meer ‘wat goed!’ maar ‘opschepper!’ Twitter doet te vaak denken aan een krabbenmand waar iedereen tracht elkaar naar beneden te halen.

Maar dat sociale netwerken je aan kunnen zetten iets te gaan doen, heb ik er wel van geleerd. Het stimuleert en inspireert om wat je doet met anderen te delen. Anders zou ik dit ook niet opschrijven. Dus probeer ik nu af te kicken van de schermtijd door me op sociale netwerken te storten waarin je een enkel doel met anderen deelt.

Goodreads is een sociaal netwerk voor boekenliefhebbers met als extra mooie optie dat je jezelf een doel kunt stellen voor het aantal boeken dat je wilt lezen. Ik heb voor dit jaar ingezet op 50 titels en het bijhouden daarvan helpt me om meer te lezen. Het is ook leuk om te zien wat anderen lezen. Zo weet ik nu dat de advocate en schrijfster Britta Böhler dit jaar al 20 boeken gelezen heeft. Ja, twintig. Haar doel is 177 titels in 2019. Daar herinner ik mezelf even aan als ik denk dat ik geen tijd heb om te lezen.

Je kunt boeken op Goodreads sterren geven maar daar ben ik mee gestopt omdat het te veel een worsteling was. Een lekkere thriller is 5 sterren waard maar een levensveranderend literair werk ook. Ik kon dat niet rijmen en in plaats daarvan schrijf ik nu een- of tweeregelige ‘recensies’. Gek genoeg gebruik ik de sterren van anderen wel om te selecteren wat ik wil lezen. In een boek met 1 ster begin je niet snel.

Films geef ik wel sterren op Letterboxd, een netwerk voor filmliefhebbers waar ik bij hou wat ik heb gezien. M’n streven om dit jaar ook in films 50 titels te halen gaat me zo te zien wel lukken. Ik zit nu al aan de tien, met dank aan het IFFR en m’n Cinevillepas. Straks word ik nog een Britta Böhler van de cinema.

Een ander doel is dit jaar 20 klassieke muziekstukken leren kennen. Daar bedoel ik mee dat ik ze zo goed heb beluisterd dat ik ze herken als ze bijvoorbeeld in een film opduiken. Probleem is natuurlijk welke. Ik begon via Spotify enthousiast met de Preludes van Karol Szymanowski en daarna Im wunderschönen Monat Mai van Reinbert de Leeuw maar toen liep ik vast. Vandaag installeerde ik Wolfgang, volgens mij het kleinste sociale netwerk wat er bestaat want ik zie maar een paar namen en dat is geloof ik het enige sociale er aan. Het schotelt klassieke werken voor en vertelt je wat je hoort.

Ik leer al een tijd Frans via Duolingo. Ook daarbij kun je kijken wat je vrienden doen maar er wordt teveel afgehaakt om dat interessant te laten zijn. Daarom heb ik een nieuw doel: de 100 dagen streak halen, dat wil zeggen 100 dagen lang trouw je huiswerk doen zonder een dag te missen. Tot nu toe is iets van 50 dagen het langste dat ik gehaald heb.

Tot slot m’n hardloop-app. Die is ook sociaal maar daar durf ik al maanden niet op te kijken want ik heb in geen tijden gerend. Terwijl ik dat wel moet doen. Ik heb me namelijk in een vlaag van verstandsverbijstering opgegeven voor de 1/4 marathon, begin april. Straks als ik dit stukje af heb zal ik het weer gaan proberen. Wacht, laat ik nu maar meteen m’n schoenen aantrekken en de langste afstand overbruggen die er is voor onwillige hardlopers: die tussen de bank en de voordeur.

Of nee, toch maar eerst nog wat lezen.

Foto: De maaltijd der vrienden, Charley Toorop (1932). Collectie Boijmans van Beuningen.

Wat er overbleef van m’n goede voornemens voor 2018

Ik zocht het lijstje goede voornemens op dat ik begin 2018 opstelde. Eigenlijk wist ik dat ik dat niet moest doen. Maar ach, 2018 was toch al een algeheel kutjaar dus dat kon er ook nog wel bij. Natuurlijk had ik ook geen idee meer van wat ik me precies allemaal had voorgenomen maar het lijstje bleek gelukkig kort en opvallend doelgericht. Geen vage voornemens als ‘gezonder leven’ of ‘meer genieten’. 

Dit waren ze:

1. Een boek per week lezen. Dat heb ik een tijd redelijk volgehouden maar de tijdvretende verleiding van social media bleek te sterk. Of ik te zwak. Dus ik ben niet verder gekomen dan dertig boeken. Als je wilt weten welke het waren, vind je hier het overzicht.

2. De kwart marathon van Rotterdam binnen een uur rennen. Haha! Om te huilen. Ik ‘vergat’ te trainen, verscheen onvoorbereid aan de start. Dat bleef niet onbestraft: 1:16. “Het was de hel maar het was het waard,” noteerde ik op Instagram. Dat laatste was social media bluf, denk ik nu.

3. Niets kopen. Ik wilde meer burger worden en minder consument. Dat is wel enigszins gelukt. Natuurlijk niet helemaal ‘niets’ gekocht maar wel drastisch verminderd. Voor mij geen retail-therapy meer. Als ik kleding wil kopen vraag ik me eerst af welk kledingstuk uit m’n garderobe ik dan in ruil niet meer zal dragen. Resultaat: ik kom niet meer in kledingwinkels, ook niet online. Wat ook helpt: alle nieuwsbrieven opzeggen die je aanzetten tot kopen.

4. Geen wegwerpbekertjes meer gebruiken. Dat geldt vooral voor m’n werk. Ik was eerlijk gezegd vergeten dat ik het me had voorgenomen. Dus helaas.

5. De 40 kilometer van de Nacht van de Vluchteling binnen 9 uur lopen. De tocht ging om 00:00 bij de Erasmusbrug van start en ik finishte om 09:24 in Den Haag. Ik kan als excuus gebruiken dat ik onderweg m’n blaren moest laten behandelen door het Rode Kruis. Dat vergde enig oponthoud. En ja, ook die tocht was de hel. Heb me voorgenomen het nooit meer te doen. Tineke Ceelen denkt daar trouwens anders over.

6. Wijnglazen alleen bij de steel vasthouden. Ik weet dat ik er nog vaak aan gedacht heb maar het is me bij geen enkel glas gelukt. Ik heb wel veel geoefend maar het is zo’n gedragsverandering die maar niet wil lukken. Dus dat wordt een andere tactiek voor 2019: minder wijnglazen vasthouden.

Dat waren mijn goede voornemens voor 2018. Geen enkele heb ik volbracht.

Er zijn theorieën dat je geen goede voornemens moet maken omdat je er ongelukkig van wordt. De meeste mensen slagen er immers niet in zich er aan te houden en dan frustreert het alleen maar. Toen ik dat voor het eerst las nam ik me prompt voor nooit meer goede voornemens op te stellen. En verdomd: dat lukte niet.

Als ik zie dat ik geen enkele van mijn goede voornemens volledig gerealiseerd heb, stemt dat inderdaad mismoedig. Maar ik weet ook dat als ik ze niet gemaakt had, ik misschien helemaal geen boeken had gelezen of maar een stuk of vier, ik de 1/4 marathon niet had gelopen, m’n dierbare sponsors misschien geen 1600 euro hadden gedoneerd voor de vluchtelingen en ik in m’n vrije tijd nog steeds gedachtenloos door winkels liep te dolen om m’n kooplust te bevredigen. Zo bezien viel 2018 nog mee. En het voordeel van een slecht jaar is dat de kans groter is dat het volgend jaar beter wordt.

Kortom: wat zal ik me eens voor 2019 voornemen? Voor de 1/4 marathon heb ik me al opgegeven.

cc-foto: anataman

Jezelf dwingen

Rennend door het bos kom je veel lopersstelletjes tegen die druk met elkaar in gesprek zijn en in het voorbijgaan vang je dan precies één zin op. Als je geluk hebt zijn dat verhalen op zich. Of mysteries. Deze bijvoorbeeld: “Ik zei tegen hem het is niet erg dat je vreemdgaat maar wel dat je niks van je laat horen.” De plot van een Scandinavische film in een enkele zin.

Ik probeer wel eens dat soort zinnen te onthouden om dan later te zien of je met al die losse opmerkingen als puzzelstukjes een verhaal kunt maken, een mozaïek van de condition humaine (ik moest zelf ook even opzoeken wat daar precies mee bedoeld wordt, het klinkt zo lekker interessant). Maar het lukt nooit, dat onthouden. Tijdens het hardlopen wordt je hoofd leeggemaakt, zeggen de kenners, dus het is een vrij nutteloze oefening om juist dan er iets in te willen stoppen. Dat is als koken tijdens het afwassen.

Ulysses and the Sirens door Herbert Draper (1909)

Ulysses and the Sirens door Herbert Draper (1909)

Hooguit een enkele zin blijft hangen na het rondje, de andere worden weggezweet. Zoals deze van twee vrouwen die me vanochtend tegemoet kwamen rennen. “Maar als je jezelf er toe dwingt dan trek je je er uiteindelijk doorheen,” klonk het toen ze voorbij flitsten. Ik vermoedde dat het over hardlopen ging en niet over bijvoorbeeld een echtscheiding. Hardlopers praten graag over hardlopen en dan het liefst over de techniek. Zoals zendamateurs het liefst over zendmasten praten. Hebben ze met veel moeite contact gelegd met iemand op een eenzame bergtop in Zuid-Amerika, willen ze enkel weten hoe hoog de mast is.

Dat ‘jezelf er toe dwingen’ fascineerde me. Je hoort het vaker, het is de coachingstaal die het denken steeds meer besmet, als schimmel in een vochtige kelder. Het is zogezegd lekker taalgebruik. En wie is er niet dol op lekker? Jezelf er toe dwingen, dat klinkt stoer. Net als jezelf overwinnen, dat klinkt nog beter dan het verslaan van de tegenstander. “David velde Goliath maar hij overwon vooral zichzelf,” zou er in de Bijbel staan als die door een coach geschreven was.

Jezelf dwingen, kan dat eigenlijk wel, vroeg ik me af terwijl ik naarstig probeerde m’n ademhaling onder controle te krijgen. Door de neus inademen en door je mond uit. Of was het andersom? Jezelf dwingen lijkt me per definitie net zo onmogelijk als jezelf wurgen. Je hebt er de kracht niet voor, om met een bekend Nederlands denker te spreken. Het idee van dwang is immers dat er iets op je wordt uitgeoefend waar je geen controle over hebt en over jezelf heb je altijd controle. Tenzij je dat niet meer hebt, als je laveloos bent bijvoorbeeld, maar dan kan van zelfdwang al helemaal geen sprake zijn.

Je kunt natuurlijk wel anderen dwingen jou te dwingen, zoals Odysseus die zich liet vastbinden aan de mast om de lokroep van de Sirenes te kunnen weerstaan. Had hij zichzelf gedwongen? Nee, juist niet. Hij was wel zijn instinct te slim af geweest maar dat is heel wat anders.

Ik keek op mn horloge. 27 minuten, zo ging ik de 5 kilometer niet binnen een half uur halen met al dat gemijmer. Dus ik dwong mezelf even harder te gaan lopen.

Goede voornemens

Goede voornemens worden gezien als het jaarlijks gevecht tegen de bierkaai. Een strijd die zinlozer is dan de War on Drugs. Een hopeloze poging om nog wat van je leven te maken. Ik ging altijd mee in dat cynisme. Onterecht ontdek ik nu. Misschien is mijn leven zonder dat ik het doorheb zo waardeloos dat ik ieder lichtpuntje als een nieuw sterrenstelsel zie maar dan nog is het in ieder geval hoop. En hoop heb je als er niks is, omdat het beter is dan niks.

Natuurlijk zijn de goede voornemens vaak te ambitieus om ze echt te realiseren maar dat hoort ook zo. Als je al je goede voornemens ook daadwerkelijk realiseert dan waren ze te makkelijk. Dan is het is als de handelaar die boos wordt als je niet afdingt en jij direct betaalt wat hij vraagt, want zo blijft hij met het idee zitten dat hij hoger had kunnen inzetten.

New Year's ResolutionsIk nam me begin dit jaar onder meer voor af te vallen, meer te lezen, minder sociale media te doen, meer te sporten. Dat laatste lukt dankzij Nasrdin Dchar die het fenomeen #runwithnas startte: iedere zondagochtend om 10:30 verzamelen voor de Beach House in het Kralingse Bos en dan een rondje van 5 km rond de Plas rennen. Sinds ik dat doe, sport ik ook doordeweeks wat vaker. Afvallen is natuurlijk de jojo die hoort bij bureauwerk waar je, zonder dat je er erg in hebt, weinig beweegt en veel vreet maar ik weeg wel 4 kilo minder dan vorig jaar rond deze tijd. En mijn voornemen om meer te lezen lukte ook. Ik las 14 boeken, meer dan in het jaar daarvoor.

Een van de dingen die me helpen is de app Streaks die ik sinds enige tijd gebruik. Je stelt er maximaal zes doelen in die je wilt halen. 3x per week sporten bijvoorbeeld. Of voor 00:00 uur gaan slapen. Dat lukt – natuurlijk – niet elke dag maar helpt je wel om vaker te doen wat je eigenlijk zou willen doen. En om die doelen zo vaak mogelijk opeenvolgend te halen. Ik heb als dagelijkse doelen onder meer 15 minuten in een boek lezen, 30 punten halen in DuoLingo, 10 trappen lopen. Natuurlijk hou ik dat niet vol maar zonder de app zou ik het helemaal niet doen.

Goede voornemens zijn een eenvoudige manier om je af te vragen wat je aan je leven en jezelf zou willen veranderen. Dat op zich lijkt me al een goed voornemen.

Ik wens jullie allemaal een mooie jaarwisseling, een gelukkig 2016. En goede voornemens.