'Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet.' – Multatuli
Roubaix, une lumière speelt zich af rond Kerst maar het is niet bepaald een traditionele kerstfilm. De film opent spectaculair met zwaailichten en sirenes om duidelijk te maken dat we hier te maken hebben met een policier. Gaandeweg glijdt de film steeds meer richting een drama, zoals ook de kerstsfeer uit de film wegsijpelt. Tegen… Lees verderLeven zonder toekomst
Aan de titel lees je het niet af maar The Triangle of Sadness is een hilarische film. En een messcherpe maatschappijkritiek. Zelden zag ik de mechanismes van ongelijkheid, privileges en rijkdom zo helder en grappig in beeld gebracht. Ook nooit gedacht dat ik zo hard zou lachen om de meest afschuwelijke kotsscènes. Over het verhaal… Lees verderLachen om kapitalistische gekte
Extreem geweld begint in Rotterdam normaal te worden. Dat realiseerde ik me pas goed toen ik een huiveringwekkende film zag over Mexico.
Het was het einde van de middag en de avond twijfelde nog over de invulling. Weet je wat? Naar de bioscoop, dat is altijd een goed idee. Competencia oficial. Een Spaans-Argentijnse film met drie grote sterren, waaronder Penelope Cruz. Kon het nog net halen. Toen ik ging zitten, speelde de reclame al. De zaal was… Lees verderEen aso in de bios dreef me tot wanhoop…
Apples is een komedie waarvan ik niet weet waarom die zo heet, behalve dan dat de hoofdpersoon appels eet. Dat is meteen het enige normale aan de film die handelt over een mysterieuze epidemie van geheugenverlies die sinds kort is uitgebroken. Van het ene op het andere moment vergeten mensen wie ze zijn, waar ze… Lees verderApples, het leven zonder geheugen
Boiling Point is een film over een avond in een restaurant die zich in een enkele take van anderhalf uur afspeelt. Dat is net zo spectaculair als het klinkt. Je krijgt na verloop van tijd gewoon medelijden met de cameraman die ook nog eens van hot naar her beweegt door de horecazaak. De techniek heeft… Lees verderBoiling Point, een afrekening met de burn-outcultuur