'Misschien is niets geheel waar, en zelfs dat niet.' – Multatuli
Het is een anekdote die ik nooit vergeten ben: toen Beethoven in 1804 zijn Derde Symfonie componeerde, doopte hij die de Bonaparte-symfonie, naar Napoleon Bonaparte die toen nog consul was van Frankrijk. Die titel consul verwees naar een democratisch leiderschap in het oude Rome. Beethoven zag Napoleon ook zo, als verdediger van de door de… Lees verderEen saai mannenspektakel
Na het lezen van het eerste hoofdstuk van Alleen en Duizend Mensen moest ik naar adem happen. De gebeurtenissen troffen me onverwacht, als een vuistslag. Na het laatste hoofdstuk was ik ook even van de kaart. Ik legde het boek weg en liet mijn emoties bedaren. Een boek dat dat voor elkaar krijgt, is het… Lees verderLiefde en leed zijn minnaars
“Ik kom uit Italië”, zegt ze. Ik schrik. In de verder verlaten wachtruimte waar we ons bevinden staat een koffieautomaat die cappuccino en espresso belooft, zoals een reisbureau gelukkige herinneringen aansmeert: je weet dat het blauwe zwembad in werkelijkheid veel kleiner is en waarschijnlijk grenst aan een bouwplaats. Dit apparaat levert natuurlijk cappuccino noch espresso…. Lees verderRotterdam, Venetië
Geen idee waar het zo plots vandaan kwam maar ik had ineens onstuimige trek in een nietsontziende anti-nazifilm. Dat trof want sinds deze week is Sisu online, een snoeiharde Finse film die de nazi-opruimwoede volledig bevredigt. Sisu, zo wordt vooraf in Tarantino-achtige titels uitgelegd, is een Finse term die staat voor doorzettingsvermogen en onwaarschijnlijke moed…. Lees verderLekker nazi’s afmaken
In 1883 wilde Aletta Jacobs een plek op de kandidatenlijst bij de verkiezingen. Vrouwen mochten nog niet stemmen maar in de Grondwet stond dat iedereen die een bepaald bedrag aan belasting betaalde verkiesbaar was. De arts Jacobs, de eerste vrouw die aan een Nederlandse universiteit afstudeerde, voldeed aan die eis en eiste haar recht op…. Lees verderEen moordcomedy rond MeToo
Er is niets fijners dan een stiltecoupé. Het ruisen van de ramen, de cadans van de trein, de weilanden, vogels die opvliegen. Het is als een kapel die door het landschap raast. Of nee, een leeszaal. Want dan is het helemaal perfect. Lezen is de meest sympathieke manier van zwijgen. Maar zoals Lucebert dichtte: alles… Lees verderDodelijke stilte